Waarom Orange is the New Black supervet is

Er zijn al vele duidingsstukken geschreven over de hitserie Orange Is The New Black, door liefhebbers ook wel afgekort als OITNB. Toch werd het vorige seizoen minder goed ontvangen dan de seizoenen ervoor. Ook werd er veel kritiek geleverd dat de serie het ‘echte’ gevangenisleven niet zou tonen. Toch ben ik nog steeds van mening dat ook het laatste seizoen fantastisch is: hieronder betoogt ik waarom.  (Spoilers!)

Chaotisch, grillig, verhaallijnen die niet afgemaakt werden, het zou niet zijn zoals het echte gevangenisleven, het zijn een aantal manieren waarop velen het laatste seizoen van Orange is the New Black beschreven werd. En ja, in seizoen één en twee zaten meer overkoepelende verhaallijnen. In seizoen één draaide het hele seizoen om loyaliteit: zwijgen of de waarheid vertellen? Dit kwam zowel terug in de relatie van Piper en Alex en rond akkefietjes met kippen en schroevendraaiers. Seizoen twee had als sterke lijn het gevecht met Red en Vee, waarbij ook de hele kleuren-segregatie in de gevangenis weer op scherp gesteld werd.

In seizoen drie is Alex terug (en bang), Piper zet weer eens absurde ideeën op poten, maar met name krijgen veel personages meer dan alleen een naam en een rol in Pipers leven: meer en meer wordt piper een inmate tussen kleurrijke en diverse andere gevangenen met hun eigen verhalen. En dat is waarschijnlijk een goede zet van Netflix, aangezien steeds meer mensen zich kapotergeren aan de blonde, ietwat naïeve hoogopgeleide hoofdpersoon. Door de loop van het seizoen krijgen steeds meer andere gevangenen als Pennsatucky, Boo en Leanne meer diepgang en ook scènes waar Piper niet echt bij betrokken is.

De scènes die het sterkst waren in het seizoen waren wat mij betreft ook die scènes. Pennsatucky, ultieme vijand in seizoen één, praat halverwege seizoen drie een verkrachting goed, en zet zichzelf als schuldige neer. Een scène waar je minstens een knoop in je maag krijgt, en hard van gaat zuchten. Ook wordt het ‘corporate America’ met veertien managers die nooit de mensen die ze managen te zien krijgen, goed voor schut gezet. Want waarom zou je een gevangene een psycholoog geven als ze ook een strip antidepressiva kan krijgen? Waarom een groep inmates bestraffen als je ook gewoon de persoon die ze pesten in een isoleercel letterlijk weg kan zetten? Als er iets is wat seizoen drie doet, is het je een naar gevoel geven als je er weer veertig minuten kijken op het zitten.

Dat is de kracht van de serie: naast dat het goed kijkvermaak is vol kleurrijke verhalen, probeert het toch maatschappelijke problemen aan te snijden. Niet alleen door actrices als Laverne Cox een driedemensionale transgender te laten spelen in plaats van een oppervlakkige homo-met-borsten zoals Hollywood graag doet, maar ook door het hele gevangenissysteem eens onder de loep te nemen. Dit komt ook terug in de intro van de serie: foto’s in de inleiding van de serie zijn echte gevangenen, juist om aan te geven dat het verhaal meer is dan de struggles van Piper Chapman. En dat lukt aardig.

1 Comments

  1. Pingback: De top tien beste ‘feministische’ series | Stellingdames

Comments are closed.