Tijd voor de emancipatie van de heteroman

10982590_886458704748750_7161212120360147959_oFuns Elbersen is columnist, student en politiek actief voor DWARS, GroenLinkse jongeren. Vandaag pleit hij voor de emancipatie van de heteroman.

Of ik een artikel wilde schrijven voor het nieuwe platform Stellingdames. Natuurlijk! Ik draag het feminisme een warm hart toe. Belangrijk vind ik daarbij wel dat feminisme breed wordt opgevat. Het gaat niet (alleen) om boze vrouwmenschen die een verbeten strijd aanbinden met de satanische man. Het feminisme vindt haar meerwaarde mijns inziens vooral in een brede emancipatiegedachte.

Die emancipatiegedachte is hard nodig in een samenleving die nog te vaak opgedeeld wordt in twee kampen. Enerzijds de man. Een lomp wezen die het schelden naar de scheidsrechter afwisselt met het grillen van onwaarschijnlijke stukken rauw vlees en het betasten van passerend  vrouwvolk. Anderzijds de vrouw. Een poezelig wezen die haar tijd doorbrengt met winkelen, het eten van dolschattige cupcakes en het stijlen van haar.

Dat laat vele delen van onze samenleving buiten beschouwing. Een van die groepen is de groep waar ik mezelf toe reken: de geëmancipeerde hetero, die begaan is met de positie van mensen van verschillende geslachten of karakters. Deze groep laat echter weinig van zich horen. Hoe komt dat? Betreft het hier simpelweg desinteresse of speelt er meer?

Ik denk het laatste. Uit eigen ervaring weet ik dat het vaak niet helemaal normaal wordt gevonden wanneer je als heteroman de strijd voor homo-emancipatie of vrouwenrechten een warm hart toedraagt. In Limburg, waar ik opgroeide, waren beide onderwerpen altijd al volkomen oninteressant. Als je het dan toch aansneed, kon je de meest uiteenlopende onzin als reactie verwachten. Zo kreeg ik na het poneren van een pro-homo stelling regelmatig de vraag: ‘Maar, uhm, hoezo doe je zo moeilijk? Ben je zelf homo ofzo?’.

Er lijkt dus een groot taboe op ‘de schijn van homoseksualiteit’ te heersen. Als heteroman dien je deze schijn zo veel mogelijk te vermijden. Anders kunnen je vrienden – of erger nog: de te veroveren heteromeisjes in je omgeving – wel eens rare dingen gaan denken. Koop je graag mooie schoenen? Dan ben je al ronduit verdacht. Praat je vervolgens op verjaardagen ook nog over andere zaken dan voetbal en motoren? Dan is de conclusie in veel gezelschappen eigenlijk wel getrokken.

Paradoxaal genoeg is er in diezelfde Limburgse omgeving ook sprake van een fikse dosis  hypocrisie als het homo’s betreft. Er wordt hartelijk gelachen om ‘gezellige’ of ‘grappige’ televisiehomo’s als Paul de Leeuw en Gerard Joling, maar er ontstaan serieuze problemen als zoonlief een dappere poging doet uit de kast te komen. Dat moet je immers aan het hele dorp uitleggen en dat is bij Paul de Leeuw meestal niet nodig.

Natuurlijk geldt dit lang niet voor alle mensen in ons land. In veel groepen kunnen ze het onderscheid tussen liefde voor schoenen en liefde voor mannen nog wel vaststellen. Toch is het van groot belang dat ook heteromannen durven op te komen voor de rechten van vrouwen, homo- of biseksuelen, transgenders en iedereen die anderszins niet in de oude hokjes te plaatsen valt.

Als de hele maatschappij iets minder masculien en macho ingesteld raakt, zal deze brede emancipatiegedachte vele malen makkelijker te realiseren zijn en daar is uiteindelijk de hele samenleving bij gebaat. Dit vraagt nog het meest om een emancipatie van de masculiene heteroman. Want pas als die voltooid is, zijn het écht stoere kerels.