Witte mensen moeten eens luisteren naar Dipsaus

Manju Reijmer (26) studeerde journalistiek en ontwikkelt televisiedramaseries, schrijft over en doet onderzoek naar representatie van vrouwen en minderheden in films en op televisie.

Een jaar geleden verscheen in het NRC een interview met vier vrouwen van kleur met wellicht de meest choquerende kop die Nederland ooit zag: “Witte mensen moeten eens luisteren”. Vijf kleine woordjes, zo onschuldig op zichzelf, maar zo confronterend aaneengesloten. Als er “kinderen” had gestaan was er niets aan de hand, maar er stond “witte mensen”. Als in, gereduceerd tot één bevolkingsgroep. *gasp* Nu, een jaar later, verschijnt er de eerste editie van Dipsaus. Een podcast door en voor een ‘andere’ bevolkingsgroep: zwarte vrouwen. Maar witte mensen kunnen natuurlijk ook gewoon luisteren.

De eerste aflevering van Dipsaus is een gezellig doch steekhoudende bijeenkomst geworden met onder andere alle vier de vrouwen uit het interview. Als het NRC stuk, waarop al snel een reactie vanuit de dames en later ook (met succesvolle uitkomst) een rechtszaak volgde, iets goed gedaan heeft dan is het deze vrouwen samenbrengen waardoor ze een podium creëerde voor vrouwen van kleur om te praten zonder censuur, zonder witte filter. Er wordt gepraat over haar, over actualiteiten, over het artikel maar ook: racisme.

Twitter ontplofte na verschijning van het NRC artikel en de vier geïnterviewde vrouwen werden bestookt met racistische en seksistische opmerkingen. Ook ik mengde me in het debat, zoals elke man die denkt dat ie iets moet zeggen over een onderwerp dat hij niet goed kent. Hoe weinig ik wist blijkt maar weer hoe anders ik nu tegen de statements kijk. Destijds verdedigde ik de vrouwen, maar met mate. Onder andere de quote dat je witte mannen kon “ruiken” (door redactie aangepast) prentte zich in ieders brein. Zo hard, zo gemeen, zo onveilig klonk het concept dat je witte mannen over één kam scheerde en ze ook nog zonder ze te zien al kon identificeren. “Dat ga ik niet verdedigen”, tweette ik destijds. Nog geen week geleden tweette ik een hommage aan die quote. Want er is eigenlijk niets confronterend aan erkennen dat witte mannen traceerbaar witte mannen zijn.

download

Dipsauzers Ebissé, Anousha en Mariam. Bron foto

Nu kan ik de tijdmachine verder laten draaien met mijn persoonlijke ontwikkelingen die ertoe leiden dat ik dit schrijf, maar mannen centreren zich al genoeg in de discussie omtrent Dipsaus. Het enige wat geldt is dat de vrouwen die Dipsaus maken nu ieder op hun eigen wijze hun bewogen, geïnformeerde en unieke mening kunnen geven. Met de trots van een grote fan heb ik deze vrouwen thuis toegejuicht als ze in talkshows met engelengeduld kundig de dialoog aangingen met de meest onwetende witte mensen.

Ik heb de eer gehad om enkele van deze fijne dames in het echt te ontmoeten en *gasp* een shoutout te krijgen in de eerste aflevering. Die kaatst ik nu terug. Ik ben zó blij dat ze hun eigen platform hebben opgestart. Door te luisteren naar deze vrouwen heb ik zo veel geleerd over racisme, zo veel wat ik altijd al vermoedde in mijn onderbuik maar nooit kon formuleren. Het probleem was niet dat het ik het nooit eerder kon verwerken. Ik kon het alleen niet horen toen ik nog enkel naar witte mensen luisterde.

Misschien denk je: “Leuk voor je, maar ik ben wit. Wat moet ík er mee?” Waarom zou je luisteren naar zwarte vrouwen die verdelen, polariseren en, als je felle reageerders mag geloven, “zelf discrimineren” door een podcast alleen voor en over hen te beginnen? Omdat racisme nog steeds als debat wordt gezien. Dat is het niet. Als witte mensen zouden luisteren naar vrouwen van kleur, naar Gloria Wekker, Roxane Gay, Chimamanda Ngozi, Philomena Essed en duizenden andere vrouwen die alles over racisme allang ontleed, doordacht en uitgewerkt hebben voor consumptie, dan zou iedereen het er over eens zijn dat er geen debat is. Er is racisme, witte arrogantie, witte fragiliteit en witte mensen die liever praten.

Nu is er gelukkig ook Dipsaus. Over racisme, maar over nog zó veel meer. Het enige wat je hoeft te doen is te luisteren.

Deze blog verscheen hier eerder op de site van Manju en is met toestemming doorgeplaatst naar Stellingdames.nl

Comments

comments