Welkom!

Anne en ik stonden al enige tijd bekend als Twitterfeministen. Af en toe in feministische tirades uitbarsten op dat platform was voor ons beiden zeer gewoon. Onze Twitter relatie verliep wat moeizaam in het begin – ik heb haar enkele keren gevolgd en ontvolgd zonder reactie, het was pijnlijk – maar na enige tijd ontdekten we ons enigszins unieke gemeenschappelijke kenmerk, en besloten we dat we onze krachten maar beter konden bundelen. Dit resulteerde na twee enthousiaste “tweetups” (waarschijnlijk verliezen we de helft van de lezers met dit woord) in De Stellingdames. Het proces achter deze titel was niet zo simpel als de verbeelding wellicht impliceert.

Feminisme verbindt in zulke mate dat we verliefd lijken.

Feminisme verbindt in zulke mate dat we verliefd lijken. Foto Elvira M. Th. Visser

Vanaf het moment dat ik Anne begroette op een regenachtige woensdagmiddag bij station Rotterdam begon haar spraakwaterval. Je houdt het niet voor mogelijk, hoeveel Anne weet te vertellen over die stad. De titel Roffa-fangirl zou nog een understatement zijn. Ik luisterde uiteraard gebiologeerd.  Na een mini-rondleiding ploften we beiden neer op een bank in een huiskamerachtig cafeetje. De keuze voor dit café was simpel: er was namelijk een kat. En we zouden natuurlijk geen feministen zijn als we niet zielsveel van katten zouden houden (stereotype alarm!), dus besloten we onze brainstorm aldaar te houden.

Twee cappuccino’s, tien bananenpannenkoekjes en een uitgebreide knuffelsessie met de kat des huizes later begonnen we dan. Om de ernst van de zaak aan te geven: zowel “positieten” (a la: vrouwen met borsten die een positie innemen) “zegevier” (ze en overwinning), “zijlijn” (ook weer die zij), en “equalize” (lijkt me duidelijk) kwamen voorbij. Anne was erg enthousiast over positieten, maar ik deelde haar mee dat deze benaming me toch iets te ver ging. “Kan jij met een strak gezicht die titel verkondigen als mensen ons vragen hoe onze blog heet? Nee hè?” Op haar beurt ervoer ze mijn gefabriceerde “zegevier” als veel te strijderig. Het klonk volgens haar iets teveel als het oproepen tot een nationale BH-verbranddag. Uiteindelijk riep Anne na het opzoeken van synoniemen van vrouw en mening “STELLINGDAMES!” en hadden we even een gemeenschappelijke zucht van verlichting. Ons kindje was geboren. Als trotse mama’s gingen we aan de slag met het bedenken van interessante content.

"Hey kom, laten we bij deze S poseren." "Ja joh, lekker nonchi."

“Hey kom, laten we bij deze S poseren.” “Ja joh, lekker nonchi.” Foto Elvira M. Th. Visser

Waarom nu? Waarom wij? We hebben nog geen online feministisch platform in Nederland, gericht op de nieuwe garde. Zelf ervaren we dat gapende gat in aanbod. Natuurlijk hebben we vrouwenbladen zoals de Cosmopolitan waar je kan lezen over hoe je een natuurlijke make-up look in vijf minuten kan bereiken, een orgasme in dezelfde tijd kan bewerkstelligen en hoe je een player herkent. Maar serieuzere onderwerpen worden vanuit het vrouwelijk perspectief vrijwel alleen vanuit Vrij Nederland en Opzij behandeld – niet voor iedereen even toegankelijk. Wat wij wilden was duidelijk en tegelijk ook wel echt idealistisch (maar zo zijn we nou eenmaal, dat hebben we inmiddels geaccepteerd): de negatieve connotatie rondom feminisme verbreken, en een toegankelijk en speels platform voor jonge mensen bieden. Interviews, filmpjes, gastblogs, columns, recensies. Na enkele weken van voorbereidingen, gaat Stellingdames dan eindelijk live. Met verse moed gaan we dit nieuwe avontuur aan. Veel leesplezier!

final 2

 

Comments

comments

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *