Van Ilse naar Yasmeenah

Yasmeenah“Als het over feminisme gaat, dan zou het met name over keuzevrijheid moeten gaan. Zeker als het over hoofddoekjes gaat. Als ik er juist zelf voor kies om er zo één te dragen, is het toch heel erg belemmerend als ik dat niet zou mogen?” Een gesprek met Yasmeenah (30), studente maatschappelijk werk en dienstverlening en bekeerd moslima.

Yasmeenah groeide op als Ilse in Brabant. Vanuit haar familie kreeg ze ‘alledaags katholicisme’ mee: met kerst en bij trouwerijen naar de kerk, maar meer eigenlijk niet. “Ondanks dat er vanuit mijn familie weinig mee gebeurde, was ik toch heel erg geïnteresseerd in geloof. Mijn ontdekkingstocht is ook echt bij het katholieke geloof begonnen.” Toen het kerkkoor en de bijbel niet genoeg bleken in het stillen van haar spirituele honger, besloot ze de vijf wereldgeloven te gaan bestuderen: “Ik merkte dat de Abrahamitische geloven (Christendom, Jodendom en Islam) me het meest aanspraken; met het Hindoeïsme en Boeddhisme kon ik niet zoveel. Bij het Jodendom merkte ik dat ik het figuur Jezus als profeet, wat ik bij de katholieke kerk wel had, erg miste. Zo kwam ik bij de Islam uit. Dat voelde eigenlijk vanaf het begin aan goed.”

De bekering
Yasmeenah ging nadenken over een bekering. Ze kende weinig moslims, maar het internet bood uitkomst. “Ik kwam via fora in contact met moslims die open en eerlijk met me over het geloof praatten. Ik was best onzeker toen ik moslim wilde worden: ik wilde eerst superveel weten voordat ik vond dat ik mezelf moslima mocht noemen. Ik wilde gebeden in het Arabisch kunnen zeggen, ik wilde allemaal boeken gelezen hebben… Op een gegeven moment heeft een moslimmeisje dat ik toen online tegenkwam iets bijzonders tegen me gezegd: ‘Je bent er eigenlijk nooit klaar voor: Islam is een leerproces en je gaat je hele leven nog meer leren’, en gaf me toen een boek waarin stond hoe je je kon bekeren. Dat heeft me toen overtuigd om moslima te worden.”

Maar hoe bekeer je je nou eigenlijk tot de Islam? “Dat is bij de Islam relatief eenvoudig,” vertelt ze. “Waar je bij het Jodendom echt goed teksten moet leren en met een Rabbijn moet praten, is bij de Islam de kern dat je hardop en vol overtuiging een Arabische zin uitspreekt waarin je verklaart dat er geen andere god is dan Allah en dat Mohammed zijn profeet is. Hoe je dat doet, mag je zelf invullen. Je zou het in de moskee kunnen doen, maar ook in je eigen slaapkamer zonder iemand erbij. Ik heb het in een moskee gedaan na een lezing. Ik liep eigenlijk als katholiek de moskee in en sprak de zin uit. Dat was een emotioneel moment, maar het was erg fijn. Veel vrouwen in de moskee moesten huilen en omhelsden me.” 

Circusdier
Haar omgeving reageerde naar aanleiding van haar bekering redelijk goed, maar ook wel licht bezorgd. Haar vader was met name bang voor haar eigen veiligheid: hoe zou lichtelijk wereldvreemd Brabant op een moslima reageren? Zou ze wel veilig over straat kunnen met een hoofddoek? De rest van haar familie en vrienden reageerden ongeveer hetzelfde: “Ze vroegen zich af of ik niet de rest van mijn leven in de keuken opgesloten zou worden”, zegt Yasmeenah lachend, “Maar ze begrijpen het nu wel beter. Mijn vriendinnen vonden het wel lastig dat ik opeens geen alcohol dronk en ook liever niet meer mee ging naar feestjes waar veel alcohol was. Maar ik ben niet echt contact met mensen verloren, gelukkig.”

Tegenwoordig woont de studente in de regio Rotterdam. Hier is het wel makkelijker om moslima te zijn: “In Brabant ben je toch wel een beetje een uitzondering, hier word ik niet aangestaard als een soort circusdier. Ook praktisch gezien is het makkelijker, hier zijn bijvoorbeeld meer moskeeën en halalslagers.”

De islam en het feminisme
Als het gaat over feminisme, staat Yasmeenah daar positief tegenover: “Ik weet niet of ik mezelf echt feminist zou noemen, maar ik ben zeker een voorvechtster van vrouwenrechten. Het lijkt me heel belangrijk dat gelijkwaardigheid voor mannen en vrouwen wordt nagestreefd en iedereen zo veel mogelijk ruimte krijgt in het maken van zijn keuzes, of dat nou over het verschil in loon tussen mannen en vrouwen gaat, of bijvoorbeeld jongetjes die niet met een pop mogen spelen.”

Yasmeenah is veel bezig met wat er in het binnen- en buitenland gebeurt: niet alleen vrouwenrechten, maar ook de beweging Black Lives Matter volgt ze met interesse: “Minderheden liggen aan mijn hart. Of het nou gaat over etnische minderheden, vluchtelingen, transgenders, of mensen die wegens hun seksuele voorkeur achtergesteld worden. Het is niet rechtvaardig om mensen op dat soort dingen te beoordelen en dat zouden we dan ook gewoon niet moeten doen.”
Reza Aslan

Op de vraag of ze de Islam een vrouwvriendelijk geloof vindt, reageert ze positief en haalt ze een Iraans-Amerikaanse godsdienstwetenschapper aan: ‘Aslan zei ooit in een interview dat religie op zichzelf niet gewelddadig is, maar mensen in een religie gewelddadig kunnen zijn. Iedereen ziet het Boeddhisme als vredig geloof, maar in Myanmar zie je dat daar juist een groep boze monniken andere religieuze groepen aanvalt. Dat betekent niet dat het hele Boeddhisme opeens gewelddadig is. Mensen brengen hun eigen intenties mee in het geloof, en sommige mensen doen dat heel gewelddadig. Dat zou ik nooit doen. Ik zie gelijkwaardigheid als de belangrijke waarde, en vanuit die manier belijd ik dus ook de Islam.”

Die intenties komen ook terug als het gaat over de hoofddoek dragen: “In de Islam is de intentie waarmee je iets doet belangrijk. Ik wil bijvoorbeeld een hoofddoek dragen, maar ik vind wel dat het een vrije keuze moet zijn. Als je een hoofddoek draagt omdat het moet van iemand anders, is dat natuurlijk een beetje een rare intentie. Je moet iets doen omdat je het zelf wil. De stukken over dat vrouwen zichzelf moeten bedekken in de Islam zijn ook voor interpretatie vatbaar. Sommige vrouwen lezen er in dat ze hun lichaam moeten bedekken, anderen hun lichaam èn haar, en sommigen dat ze ook hun gezicht moeten bedekken. Voor mij betekent het dat ik mijn haar bedek en mijn lichaam, en dus draag ik ook een lange rok tot mijn enkels.” Dit maakt de hijab voor haar een symbool dat niet tegen het feminisme in gaat: “Ik weet niet of ik het per se een feministisch symbool wil noemen, maar de feministen die zeggen dat een hoofddoek dragen per definitie onderdrukking aantoont, nemen mij wel mijn keuze af om een hijab te dragen. Dat is nou ook niet bepaald feministisch.”

Dat is de belangrijkste boodschap die Yasmeenah aan (de toch wel vaak atheïstische) feministen wil meegeven: “Jouw perspectief is de mijne niet. Voor mij is mijn hoofddoek een symbool van mijn geloof en ik word er blij van om er een te dragen. Als feminisme gaat over juist om de vrijheid om keuzes te maken, moeten we beseffen dat mijn keuze dan ook heel erg kan verschillen van de jouwe.”

Comments

comments