Tijd voor een nieuwe seksuele revolutie

De feministen van de oude garde zijn al decennialang bezig met het bevrijden van de seksuele vrijheid van vrouwen. In de jaren zestig, gedurende de tweede feministische golf, bereikte deze seksuele revolutie in de westerse samenleving een hoogtepunt: de pil werd in 1964 uitgevonden. Vrouwen hoefden zich nu in veel mindere mate te bekommeren om mogelijke zwangerschap, seks kwam meer los te staan van voortplanting, en vrouwen werden vrij(er) om eigen genot en plezier te ontdekken. Vandaag betoog ik echter dat anno 2015, tot mijn grote spijt, de bevrijding nog niet voltooid is. Nog steeds zit de vrouwelijke seksualiteit opgesloten in een kooi van ongeschreven regels. Aan het nieuwe feminisme de taak om deze voor eens en altijd te bevrijden.

Clip van Beyoncé’s “Blow”, nummer over orale seks bij vrouwen

Veeleisende sletten
Eerder schreef ik al over slutshaming, een voorbeeld en onderdeel van het idee dat vrouwelijke seksualiteit ondergeschikt is aan mannelijke seksualiteit. Vrouwen die seksueel actief zijn, op een manier die niet per se selectief en discreet is, worden gezien als minderwaardig en goedkoop. Hun seksuele keuzes worden gezien als uiting van een gebrek aan zelfrespect. Als gevolg worden zij in gradaties vernederd en geshamed, en dus geacht om binnen hun eigen fatsoenlijke hok te blijven. Zie bijvoorbeeld dit filmpje van hippe NSMBL-heren die er geen moeite mee hebben om seksueel actieve vrouwen ‘afgelikte boterhammen’ te noemen. Slutshaming is al veel te lang trendy.

Veel jonge vrouwen die ik ken geven bovendien aan (binnen of buiten hun relatie) nooit tijdens seks een climax te bereiken of bereikt te hebben, terwijl dat hun bedpartners elke keer wel prima lukt. Toen Nicki Minaj in een interview stelde dat zij tijdens seks eist om klaar te komen, betitelden veel nieuwssites dit als “veeleisend” terwijl dat bij mannen toch best vanzelfsprekend lijkt te zijn.

Kennis over het vrouwelijke orgasme is schaars en een ongemakkelijk thema om over te spreken. We weten eigenlijk alleen van het clitorale orgasme af. Of de G-spot bestaat, en een vrouwelijk orgasme via enkel penetratie dus überhaupt mogelijk is, is een groot raadsel. Wetenschappers benoemen het zelfs een ‘evolutionair mysterie’. Een mogelijk gevolg is dan ook dat veel vrouwen hun climax veinzen. Hoe diep zijn we gezonken als we het gevoel hebben dat we de pretentie van genot moeten aannemen? Tot op de bodem, zou ik zeggen.

Hailee Steinfeld schreef een popliedje over vrouwelijke masturbatie: "Love Myself"

Hailee Steinfeld schreef een popliedje over vrouwelijke masturbatie: “Love Myself

Lusteloosheid
Masturbatie bij vrouwen is daar boven op ook nog een heikel punt. We weten dat veel (jonge) mannen regelmatig porno kijken en daarbij hun ding doen (“Boys will be boys“),  maar bij (jonge) vrouwen is de ontdekking van eigen seksualiteit een gevoelig onderwerp. Ik durf toch wel te stellen dat dat het bespreken van onderwerpen zoals porno of masturbatie bij jongens vriendengroepen heel anders verloopt dan in meisjes vriendengroepen, vooral op jongere leeftijd.  Hoezo is het niet voor zowel jongens als meisjes normaal om het eigen lichaam te ontdekken, en dat openlijk te bespreken? Wanneer zelfontdekking niet de standaard is, is het ook logisch dat veel vrouwen met sekspartners niet weten hoe ze zelf tot een climax komen.

Miljoenen vrouwen in Nederland slikken bovendien dagelijks de pil. Dat is aan de ene kant een goede zaak, want het toont aan dat er veel bewustwording over anticonceptie is en dat een fenomeen zoals tienerzwangerschappen worden ingedamd. Het is echter bekend dat de pil enorm libidoverlies bij vrouwen teweeg kan brengen, naast vele andere ernstige bijwerkingen. Het ironische hieraan is dat vele mannen een condoom niet willen gebruiken omdat zij dan minder genot zouden voelen: maar vrouwen die massaal aan een pil gaan, om wellicht juist die behoefte te vervullen, lijden daar genotstechnisch wel zelf onder. Het bevestigt maar weer waar wiens belangen voorrang heeft bij heteroseksuele seks, naast dat vrouwen hierin het meest verantwoordelijk worden gehouden voor anticonceptie.

Journaliste Bregje Hofstede bracht dit al eerder onder aandacht: toen ze stopte met de pil maakte ze naar eigen zeggen “een ontwaking van seksuele slaapwandelaarschap” door. Veel vrouwen herkenden dit. Mijn huisarts benoemde bij enkele informatiegesprekken over de pil libidoverlies als bijwerking niet, en was sowieso erg summier over mogelijke nare consequenties (depressie, gewichtstoename, trombose en nog veel meer ellende).

Na een klein onderzoekje in eigen vriendinnengroep (N=12, niet geheel representatief dus) bleek dat bij anderen ook niet benoemd te worden. Dat libidoverlies bij anticonceptie geaccepteerd is, lijkt de stelling dat vrouwelijke seksualiteit ondergeschikt is aan mannelijke seksualiteit te ondersteunen: blijkbaar is het niet zo belangrijk dat een groot aantal vrouwen minder lustgevoelens hebben door het pilletje.

 

Onthouding
Iedere vrouw heeft het recht om uit te spoken op seksueel gebied wat ze wil. Het idee van “puur” of “rein” het huwelijk ingaan roept bij mij echter wel wat vraagtekens op. Enkele jonge vrouwen die ik ken, die wegens islamitische of christelijke redenen maagd blijven voor het huwelijk, geven tegelijkertijd toe dat het gros van hun mannelijke geloofsgenoten die belofte niet weten te houden. Hoe eerlijk en rechtvaardig is zo’n belofte dan?

Het idee van je maagdelijkheid bewaren impliceert bovendien dat je als vrouw je waardigheid verliest door uiteindelijk seks te hebben met je (huwelijks)partner. Maagdelijkheid is op biologisch gebied ook een dubieuze term. De mythe dat er een soort maagdenvlies als betonnen muur bestaat die bij de eerste keer seks doorbroken moet worden is niet waar (bloed bij de eerste keer is dan ook eerder teken van te ruwe seks dan een succesvolle ontmaagding): het vlies verschilt per vrouw van vorm, sommige vrouwen worden zonder geboren of versoepelen hem zonder er bewust van te zijn door bijvoorbeeld sport. Een ‘maagdelijkheidstest’ is dus ook complete onzin.

Maagdelijkheid als term lijkt dus eigenlijk alleen daadwerkelijk te bestaan als sociaal construct, als teken van reinheid, ook bij vrouwen die seks bewust uitstellen zonder religieuze redenen. Het versterkt het idee van seks als een zonde, van vrouwen enkel als object en mannen als subject. De vrouw wordt gebruikt en wordt dus iets fundamenteels ontnomen wanneer zij seks heeft, terwijl de man juist iets wint. “A man has conquests; a woman has sins”, betoogt Ali Owens op The Huffington Post Women. Begrijp me niet verkeerd: vrouwen moeten dus absoluut de keuze hebben om voor onthouding te kiezen, maar maagdelijkheid als sociaal construct of zelfs als norm mogen we wel iets kritischer bekijken.

Elke vrouw als uniek seksueel wezen
Bekende feministe en auteur Naomi Wolf stelt ook dat de seksuele revolutie het gros van de vrouwen absoluut niet bereikt heeft. Ze benoemt hoe verschillend de seksuele stimulatie per vrouw is en het daarom de taak is van seksuele partners en vrouwen zelf om hun lichaam te ontdekken. “Every woman is wired differently, and so the takeaway is that every woman has to learn herself in a very attentive and subjective way, and every lover of a woman has to as well.” In haar boek “Vagina” legt ze de historie en complexiteit van vrouwelijke seksualiteit uitgebreid uit.

Kelly Rowland's "Kisses Down Low"

Kelly Rowland’s “Kisses Down Low” (alle nummers in dit artikel zijn ook uitgelicht in onze feminisme playlist)

Ik wil het niet met haar eens zijn, maar ben gedwongen om dat te doen. Mannelijke seksualiteit is per definitie anders en wellicht zelfs minder ingewikkeld dan vrouwelijke seksualiteit, maar we zijn te lui of te bang om eigen genot en plezier te ontdekken. Als we dat wel doen – op een manier die niet sociaal geaccepteerd is – worden we daarvoor geshamed. Dat is ongelofelijk triest, omdat het ontdekken van eigen seksualiteit juist enorm veel zelfvertrouwen, gevoel van zelfcontrole en autonomie kan bereiken bij vrouwen.

We moeten dus aan de weg blijven timmeren met die seksuele revolutie. Er is hoop, zie de vrouwelijke artiesten uitgelicht bij de afbeeldingen in dit stuk die seksualiteit aankaarten, maar er is tegelijkertijd nog veel werk aan de winkel. Geen slutshaming meer, uitgebreider onderzoek en aandacht voor het vrouwelijk orgasme, meer bewustwording over libidoverlies door anticonceptie, taboeverbreking over vrouwelijke masturbatie, minder waarde hechten aan maagdelijkheid als sociaal construct of als norm.

Aan ons, de nieuwe garde feministen, de taak om de erfenis van onze respectabele voorgangers door te zetten. Laten we de kooi die de vrouwelijke seksualiteit nog steeds bedwingt voor eens en altijd afwerpen.

Comments

comments