Een avond stigma’s doorbreken bij Popopera NoResign

Op vrijdagavond 23 oktober ging in de Fenix 1-loods te Rotterdam de popopera No Resign in première. Een avond vol muziek over seksualiteit, taboes doorbreken en jezelf vinden. Wij werden uitgenodigd om de première bij te wonen.

Het was even zoeken: de ingang van de loods waar de show plaatsvond zat verstopt in een donker hoekje bij Katendrecht. Na eerst fout te zijn gelopen, kwamen we via een parkeerplaats uiteindelijk in een enorme oude loods terecht. No Resign heeft een avondvullend programma, van tevoren kon je er ook al eten en andere bezoekers ontmoeten. Wij kwamen echter door de zoektocht binnen tijdens de eerste maten van het beginnummer.

Het publiek van No Resign had twee opties: staan of op de betonnen vloer zitten. Dat rauwe past wel bij de show: het is ub een donkere zaal met minimalistische lichteffecten op het podium. Alle performers (muzikanten, zangeressen en dansers) hebben zwarte kleding aan en de muziek is regelmatig ruig en opzwepend. Het kille beton past hier beter bij dan comfortabele schouwburgzetels.

Tijdens de voorstelling werd muziek afgewisseld met zang, korte gesproken intermezzo’s en choreografie die geënt lijkt op buikdansen. De rode draad van de opera is het leven van een vrouw die zich afvraagt hoe ze anderen kan liefhebben als ze niet van zichzelf mag houden. Je moet je immers als vrouw altijd aanpassen en je in het ‘hokje vrouw’ wurmen. De hoofdpersoon besluit zichzelf te bevrijden van deze hokjes, en komt hierdoor in een emotionele achtbaan terecht. Ze is onzeker over de keuzes die ze gemaakt heeft, maar ze wil er wel voor strijden. Door de show heen komen deze twijfel en kracht continu terug.

Deze twijfel en kracht komen ook terug in de muziekstijlen die de revue passeren: van lieflijke popnummers tot nummers met ruige gitaar- en drumlijnen. Deze opzet past goed bij het verhaal dat verteld wordt: de muziek stond alleen zo hard dat het (gezongen) verhaal juist in die ruige nummers een beetje verloren ging.

In contrast met deze rauwe en ruige voorstelling, staan de performers, elk gekleed in hun eigen zwarte nette jurk of rok, met gladgeschoren benen en oksels. Hoewel dit een mooie tegenstelling is, zorgt dit voor stof tot nadenken in combinatie met de hoofdboodschap van de show: authenticiteit, hoe authentiek zijn we eigenlijk als we allemaal toch nog aan de mode en schoonheidsbeelden voldoen die ons opgelegd wordt? Dit zie je ook terug in de thema’s die behandeld worden in show, je moest wel jezelf kunnen zijn, maar wel in de context van relaties, waarmee het de verhouding van de vrouw tot ‘de man’ bleef. Wat als nou jezelf zijn betekent dat je lelijke kleren aan wil, of geen relatie wil? Is je rol als vrouw altijd eentje die bij een man in de buurt moet zijn? Die vragen bleven onbeantwoord. Desondanks boden de ruige nummers met af en toe uitgesproken feministische teksten zeker food for thought.

Muriel Kloek is bedenker van Noresign en heeft een hoofdrol in de uitvoering.

10560358_10202657376264320_9102471209397798813_o

Muriel

Waarom vond je het belangrijk om deze popopera te maken?
“Ik kon nooit echt mijn draai vinden in de klassieke ‘vrouwelijke’ rol. Als meisje moet je maar altijd mooi en lief zijn, en als het even kan ook nog onzeker. Ik kon mezelf niet echt in dat patroon vinden: ik kleed me vrouwelijk en ik voel me vrouwelijk, maar tegelijkertijd heb ik een fenomenaal richtingsgevoel en kan ik supergoed inparkeren. Maar ik ben en blijf vrouwelijk. Ik vond dat ik deze voorstelling moest maken om te laten zien dat je als (jonge) vrouw je best los mag breken uit die stigma’s hoe je je zou moeten gedragen. Ik denk dat de wereld daar een stuk beter en mooier van zou worden.”

Hoe ben je vervolgens op het idee gekomen om deze show te maken?
“Ik vond muziek maken altijd een van de fijnste kunstuitingen, maar ik ben niet een dag opgestaan met het idee om een popopera te maken over vrouwen en hun rol in de maatschappij. Het is veel meer geleidelijk gegaan. Ik schreef jaren geleden een liedje in dit thema, en toen kwam er nog een liedje, en toen is er langzaam een verhaal ontstaan. Het is echt organisch gegroeid.”

Tijdens je show staan er tien vrouwen op het podium muziek te maken en te dansen. Waren die allemaal vanaf het begin af aan net zo met het thema bezig als jij?
“Op het podium staan muzikanten en danseressen. De danseressen doen allemaal belly dance, iets wat van oudsher heel seksueel en sensueel was. Voor hun lag dit thema dus ook wel dicht aan hun hart. Bij de muzikanten was dat wel echt anders: binnen de muziekcultuur is er nog best wel veel seksisme, en toen ik vrouwelijke muzikanten benaderden hebben een aantal nee gezegd omdat ze bang waren dat ze nooit meer een baan zouden vinden in de muziekindustrie als ze een show zouden doen rond vrouw-zijn. Uiteindelijk kwam ik toen ook bij vrouwen terecht die zich zo erg in dit thema konden vinden, dat zij zich er ook publiekelijk voor uit durfden te komen.”

Comments

comments