Over pick-up artists en hormoonwoede

Lucas Roorda (27) is oud-bestuurslid van de Jonge Socialisten (de jongerenafdeling van de PvdA) en promovendus aan de Universiteit Utrecht. Eerder schreef hij al eens bij Stellingdames over waarom hij zichzelf niet zo maar feminist noemt.

Wat is er toch met mijn mede-XY-chromosomers de laatste tijd? Van Keulen tot het Steenbergs piemelkoor lijkt er een testosterongedreven hormoonwoede los te zijn gekomen die zijn weerga niet kent. Tegen Wilders protesterende feministen werd toegebeten dat ze wel verkracht wilden worden en Simone van Saarloos moest van PowNedmatroosje Jan Roos ‘een beurt krijgen’. Het lijkt bovendien alsof je je nauwelijks tegen dat soort wangedrag kan uitspreken zonder als verwijfd mietje weggezet te worden met teveel dure pomade in z’n haar.

Dinsdag was het weer raak; twitterbrulboei Bert Brussen had ergens een interview opgegoogled met een actrice die naar eigen zeggen op ‘foute’ mannen valt, en ging vervolgens op rabiate rant tegen iedereen die de betreffende actrice haar “echte man” zou ontzeggen. Never mind dat er tot aan het TPO-artikel niemand, maar dan ook echt niemand op dat interview had gereageerd, laat staan dat er een horde boze feministen over haar heen was gevallen – Brussen had een punt te maken. Het is echter zeer de vraag of de tall, dark stranger die in het interview beschreven wordt, dezelfde persoon is als de opdringerige, objectificerende hufter die Brussen ons als ‘echte man’ voorschotelt.

Vrouwen versieren als spel
Misschien is Roosh V wel zo’n ‘echte man’. Daryrush Valizedeh, zoals hij eigenlijk heet, is de zoveelste exponent van een lange en treurige lijn van zelfbenoemde “pick-up artists”. Als je een paar avonden niet zoveel te doen hebt en je eens goed wilt verbazen, lees eens The Game van journalist Neil Strauss, die zich in die wereld begaf. Heb je echter wat beters te doen – en dat zal al snel het geval zijn – dan is dit de kern: pick-up artists beschouwen het versieren van vrouwen als een spel (zie ‘the game’), waar een hele reeks aan trucjes en technieken bij hoort die vrouwen psychologisch moeten manipuleren. Het doel is anders dan bij reguliere dates om zoveel mogelijk te ‘scoren’, en juist zo weinig mogelijk emotionele binding op te bouwen.

De kernboodschap van dat spelletje is eigenlijk al erg genoeg: vrouwen primitieve wezens die je kunt overwinnen, en dat lukt je vanzelf als je maar handig genoeg bent. Het wordt erger als je ziet op wat voor manier dat moet gebeuren. De meeste ‘technieken’ en trucjes die pick-up artists hanteren gaan vooral om het ondermijnen van het zelfvertrouwen van vrouwen, en het vaststellen van de mannelijke dominantie in het gesprek. Het zal dan ook niet verbazen dat uit die scene idioten als Julien Blanc zijn voortgekomen, die hun ‘dominantie’ uiten door een vrouw bij de keel te grijpen. Na internationale ophef waar dorpsnar Thierry Baudet nog een vrij onsmakelijke rol speelde bond Blanc wat in, maar ondertussen blijft hij fijn adverteren met z’n half-vrijwillige wurgmethodes.

Nu hebben we dus Roosh V. Waar Blanc zijn wangedrag nog enigszins probeerde goed te praten, maakt V de ophef lekker makkelijk door desgevraagd te stellen dat verkrachting gewoon zou moeten mogen. Ter promotie van zijn organisatie Return of Kings – nee, da’s niet de naam van z’n World Of Warcraft-clan – kondigde hij aan wereldwijd ‘tribal meetings’ te organiseren waar ‘echte mannen’ zich konden verenigen. Homo’s, transseksuelen en vrouwen waren niet welkom. Die meetings zijn overigens vrij snel weer afgeblazen, volgens eigen zeggen omwille van de veiligheid en privacy van de deelnemers. Blijkbaar zijn die “echte mannen” van Roosh toch niet zulke bikkels dat ze onder eigen naam uit durven komen voor hun ideeën.

Spreek je uit
Het past in het beeld van het soort mannen die zich door dergelijke sujetten aangesproken voelen. Het zijn jochies die naar de instagramaccount van pokerspeler en übermacho Dan Bilzerian kijken en denken “dat wil ik ook”, zich niet realiserend dat vrijwel het hele glamourleven van Bilzerian gekocht is. Het zijn figuren die zichzelf als ‘nice guy’ adverteren op datingsites, maar vervolgens wel als een idioot tekeer gaan als de door hen aangesproken vrouwen geen interesse blijken te hebben. Het zijn de anonieme reaguurders die wel los willen gaan op de Keulse aanranders, maar de eerste waren om de #zeghet hashtag belachelijk te maken.

De vraag is, moeten we ons druk maken om deze types? Is het niet beter om dergelijke schreeuwers te negeren, zolang ze niet daadwerkelijk aan vrouwen zitten? Het antwoord is absoluut ja, daar moeten we ons druk om maken. Er is een fijn woord hiervoor, en dat kan niet genoeg herhaald worden: rape culture. Rape culture is het idee dat seksueel geweld genormaliseerd is, zowel in woord als in daad. Het is het idee dat seksueel geweld iets onvermijdelijks is, omdat mannen nou eenmaal hormonen hebben en zich dominant (moeten!) gedragen. Je tegen die normalisering uitspreken kan niet selectief. Als je je druk maakt over Keulen, maar types als Blanc of Roosh V geen probleem vindt ben je niet tegen rape culture; dan zoek je een reden om tegen asielzoekers te zijn. Die hypocrisie mogen we niet pikken. Niet van anonieme reaguurders, niet van rancuneuze stukjestikkers, maar ook niet van vrienden die hun toevlucht nemen tot de tips van pick-up artists.

De ‘we’ in deze context zijn wij, mannen. Je hoeft echt niet in een rokje door Amsterdam te stampen om iets te doen aan de normalisering van seksueel geweld. Je bent er echter ook niet door zelf geen domme dingen te doen of te roepen. Het is echt zaak dat we elkaar blijven aanspreken op wangedrag, of je de ander nou kent of niet. Gezien de hoeveelheid troep die er over vrouwen wordt uitgestort die zich uitspreken tegen seksueel wangedrag, is dat het minste wat we kunnen doen. Plaats jezelf maar eens in de vuurlinie, en zie dan of je nog steeds een echte vent bent.

1 Comments

  1. Pingback: Wanneer ‘mag’ je jezelf een feminist noemen? | Stellingdames

Comments are closed.