Ongevraagd seksisme-advies aan Amayzine

“Echt wel dat ik team Hillary ben”, begint hoofdredacteur May-Britt Mobach haar ‘betoog’ over Hillary Clinton’s uiterlijk op Amayzine.com. Het was mooi geweest als Mobach na haar eerste alinea, waarin ze deels Clinton’s inhoudelijke ervaring en vaardigheden beschrijft, gewoon gestopt was met schrijven.

Helaas gaat het artikel door en stelt de hoofdredacteur haar geïnternaliseerd seksisme in vijf punten tentoon. Magisch punt één: “Hillary, je bent te dik”, gevolgd door de vernuftige “Weg met die broekpakken”, “Blijf weg van de clichés”, “Je haar Hil, je haar” en de knallende afsluiter: “What would Jackie do?”. Bij dezen: wat tips als geneesmiddel tegen geïnternaliseerd seksisme. Ongevraagd seksisme-advies, van Justine, aan May.

Wie de Amerikaanse verkiezingen niet op de voet volgt en geen specifieke aandacht heeft voor het gendercomponent zal het wellicht niet zijn opgevallen (kom onder die steen vandaan!) maar het seksisme waarmee Hillary Clinton deze verkiezingen wordt geconfronteerd is immens. Of ik zelf nou zo’n enorme #TeamHill-fangirl ben weet ik eigenlijk niet, maar het is hoe dan ook bewonderenswaardig hoe deze vrouw zich shitstorm na shitstorm overeind weet te houden. En ja – het is een mijlpaal als ze de eerste vrouwelijke Amerikaanse president wordt.

Structuur van seksisme tegen vrouwelijke leiders
Wat voorbeeldjes: in een debat met Trump werd ze door hem een-en-vijftig keer onderbroken, maar bleef kalm en krachtig. Donald Trump presteert het om ongeveer elke minuut van zijn spreektijd leugens te verspreiden; Clinton doet dat één keer over haar gezondheid en wordt als de grote bedrieger van de verkiezingen geframed. Factcheck: ze is een van de eerlijkste Amerikaanse politici. Ook wordt Clinton constant opnieuw in verband gebracht met het overspel van haar echtgenoot, Bill Clinton. En wordt ze bekritiseerd om de kleinste uiterlijke kenmerken – zoals dat ze niet genoeg, of juist te weinig zou lachen, maar ook dat ze ‘niet aantrekkelijk genoeg’ zou zijn bij een debat. Want nog steeds blijkt het uiterlijk van een vrouw haar belangrijkste ‘verdienste’ te zijn.

Laten we ophouden met pretenderen dat dit níét om haar geslacht draait, schreef The Huffington Post al eerder. In deze hele campagne staat seksisme jegens Clinton centraal. Dat komt niet uit de lucht vallen; de seksistische uitingen tegen de eerste vrouwelijke presidentskandidaat passen in een structuur van seksisme jegens vrouwelijke leiders.

Eerder onderzoek toont aan dat wanneer vrouwelijke leiders ervaren worden als machtsbelust, stemmers op hen reageren met negatieve gevoelens en morele verontwaardiging. Machtsbeluste mannelijke leiders werden juist als positief of neutraal ervaren. Het onderzoek toont aan dat mensen vrouwelijkheid koppelen aan gemeenschappelijkheid, en mannelijkheid aan macht. De eerdere voorbeelden zijn uitingen van die ongelijkheid.

Bestrijd het, reproduceer niet
Wat niet helpt, is een artikel op een fashion- en beautyblog over hoe Hill écht effe moet afvallen. “Je ziet er nu te oma-achtig uit, niet de uitstraling die je wilt als vrouw in een topfunctie”, aldus hoofdredacteur Mobach. Wat voor uitstraling dan wel? En hoezo zou een vrouw op topfunctie er niet ‘oma-achtig’ (wat is dat überhaupt?) uit moeten zien? Moeten alle vrouwen te allen tijde sexy zijn?

“Kijk even hoe krachtig Neelie Kroes is. Dat heeft te maken met haar stijl, maar ook met haar lichaam. Je laat zien dat je in control bent, ook wat eten betreft.” Sinds wanneer heeft diëten dan ook maar iets te maken met politieke vaardigheid? En moet je dan ook niet zo’n stukkie tikken over de kledingstijl en obesitas van Trump?

May bedoelde vast niet om bij te dragen aan een klimaat van seksisme tegen vrouwelijke leiders, maar deed dat wel. Daar bestaat een mooi woord voor: geïnternaliseerd seksisme. Vrouwen die andere vrouwen op belangrijke leiderschapsposities beoordelen op basis van hun uiterlijk zijn daar misschien wel een van de meest sprekende illustraties van.

In plaats van een kritische blik op het huidige discourse waarin Clinton veel harder wordt aangepakt dan mannelijke leiders, verkiest Amayzine hier voor een goedkope portrettering. Beetje jammer, met hun 40K likes op Facebook en vast véél meer views op eigen website, zouden ze juist dit soort seksisme kunnen bestrijden.

“En hoe geweldig zou het zijn dat we na een Afro-Amerikaanse president nu een vrouw als president zouden hebben?” sluit May-Britt haar eerste alinea af. Ja. Geweldig. Laten we het daar gewoon op houden.

Comments

comments