VIVA400: met de neus op het aanrecht

aafkeromeijn-72dpi-26Aafke Romeijn (1986) is muzikant, haar nieuwe album komt februari 2016 uit. Als journalist schrijft ze voor o.a. Vrij Nederland. Vandaag schrijft ze op Stellingdames over hoe ze lijstjes voor minderheden en achtergestelden wel steunt, maar het gendernormatieve karakter van de VIVA400 uitreiking afgelopen dinsdag niet waardeert.

Ik was genomineerd voor de Viva400. Dat is een lijstje met vrouwen die volgens de Viva op de één of andere manier “het verschil hebben gemaakt”. Nou ben ik altijd voor lijstjes die minderheden of achtergestelden in de spotlights zetten: affirmative action (of, slecht en negatief vertaald: positieve discriminatie) is bij gebrek aan spontane emancipatie een groot goed. Minister Bussemaker noemde het aantal vrouwen in topposities deze week nog “zeer, zeer teleurstellend”, dus prima: laten we vieren dat er vrouwen zijn die het wél lukt.  

Bij de Viva400 hoorde ook een event. In een ronkende uitnodiging werden wij, de 400 vrouwen, gelokt met gratis eten, een goodiebag, en Barry Atsma. Nou ben ik over het algemeen niet zo sterk in netwerkborrels (lees: ik eindig meestal met heel veel eten in een hoekje terwijl ik iedereen negeer), maar ik kende een handvol van mijn mede-genomineerden, dus leek het me gezellig om te gaan. Bovendien: gratis spullen, daar rijd ik graag even voor naar A’dam-Noord. Om over Barry Atsma nog maar te zwijgen.

Bij aankomst werden we verwelkomd op een witte loper, waar we mochten poseren met een soort Chippendales die vanwege het gure weer toch maar een shirtje aan hadden getrokken. Nou weet ik niet of het komt omdat ik zwanger ben van m’n eigen vent, of omdat ik niet op Chippendales val, maar ik vond het een beetje viezig. Snel doken we de zaal in. Ook hier: louter bedienend personeel uit de categorie Strakke Kaaklijn. Leuk om naar te kijken, daar niet van, maar ik begon langzaam het gevoel te krijgen dat ik in een soort vrouwelijke versie van de Playboy Mansion terecht was gekomen.

Dan betreedt Barry Atsma het podium. Strak in het pak, mooiboy als altijd. Hij vraagt de eerste award-uitreikster het podium op: voetbalinternational Daphne Koster. Barry’s eerste vraag aan Daphne: ‘Vertel eens hoe dat is: je bent succesvol international, hebt een glansrijke carrière, en dan word je opeens zwanger… Hoe gaat dat?’ Daphne antwoordt beleefd dat je dan als vrouw verlof neemt en dat kind eruit perst, om vervolgens weer door te gaan met die glansrijke carrière. Barry is niet overtuigd, dus hij vraagt door. ‘Ja, ja, oké, maar dan, dan ben je opeens moeder. Hoe gaat dat dan, met zo’n carrière?’ De voltallige redactie van Stellingdames, die naast me zit, en ik kijken elkaar met ogen als schoteltjes aan. ‘Is this really happening?’, vraag ik. Het gebeurt echt, and it’s far from over.

Nog geen drie seconde later spreekt Barry namelijk de volgende woorden uit: ‘Nu zie ik jullie denken: voetbal, voetbal… We zijn hier in een zaal vol dames, dus ik hoef het hier niet over buitenspel te hebben.’ Gejoel vanuit de zaal. ‘Oh, jullie weten wat buitenspel is?’ Nog meer gejoel. ‘Nee oké, maar dan bewijs dat even. Kom jij’ (hij wijst een willekeurige vrouw aan) ‘maar even het podium op om het de rest uit te leggen.’ De vrouw klimt het podium op en legt in één nette volzin uit hoe de regel in z’n werk gaat, om nog even toe te voegen dat voetbal echt geen rocket science is, zelfs niet voor vrouwen. De zaal heeft zeker tien minuten nodig om bij te komen van dit schouwspel. 

Ik heb zelden een man gezien die zich zo ongemakkelijk voelt in een groep vrouwen. Als je een evenement organiseert om succesvolle vrouwen in het zonnetje te zetten, is het dan niet een mooier gebaar om een getalenteerde presentatrice het woord te laten doen? Iets met twee vliegen in één klap, als je dan toch bezig bent… Succesvolle vrouwen willen graag geïnspireerd worden, liefst door iemand met een goed verhaal in plaats van een mooi hoofd.

Naarmate de avond vorderde bekroop mij het gevoel dat hier geen emancipatie of succes gevierd werd, maar vooral het clichébeeld dat vrouwen met zich meedragen. Dat werd nog eens versterkt toen ik thuis de goedgevulde goodiebag uitpakte. Korte samenvatting van de inhoud: wasmiddel, crèmespoeling, Crystal Clear, chocolade, een boek met erotische verhalen. Natuurlijk: zo’n goodiebag wordt gevuld door sponsoren. En wie sponsort een event als Viva400? Juist: grote bedrijven die vermoeden dat ze een product maken dat ze aan vrouwen kunnen slijten. Aangezien Unilever nog steeds in jaren ’50-stereotypes denkt, krijgen we wasmiddel. De Viva laat hier een enorme kans liggen. Wat zou het goed zijn als ze een evenement organiseerden om diversiteit en emancipatie te bevorderen, in plaats van succesvolle vrouwen met hun neus op het aanrecht te drukken.

Comments

comments

2 Comments

  1. Pingback: Viva400-awards | Aafke Romeijn

  2. Pingback: #IWD2016: onze best gelezen stukken | Stellingdames

Comments are closed.