Mansplain Monday #5: Offline clickbait van De Balie

In de rubriek Mansplain Monday wisselen feministische mannen Lucas en Sander elkaar af en beschrijven wekelijks hun visie op seksistische zaken. Deze week: Lucas over een georganiseerde debatavond van de Balie over feminisme die hem enigszins ongemakkelijk doet voelen.

Eigenlijk zou iedereen er om moeten juichen: De Balie, één van ’s lands prominentere debatplatforms, houdt een volle avond over feminisme. Ze krijgen het zelfs voor elkaar dat met een all female panel te doen, en nog mooier, een panel dat niet alleen maar uit witte mensen bestaat. Op dit onderwerp zou dat vanzelfsprekend moeten zijn, maar het blijkt vaak nog lastig genoeg. Kudos voor Yoeri Albrecht en de zijnen dus, maar waarom vind ik het dan toch wat ongemakkelijk?

Het zou kunnen komen door het uitnodigen van notoir feministenhater Annabel Nanninga, of het gebruik van de loze term ‘policor’ in de evenementaankondiging. Het zou kunnen komen door hoe het op de Twitters gepromoot werd: “Wil de echte feminist opstaan?” Lollig bedoeld natuurlijk, cliché geintje aldus Albrecht, maar ik vraag me af “waarom?”. Waarom zou je überhaupt willen weten wie een echte feminist is? Waarom wil je weten of feministen wel goeie prioriteiten stellen? Is er een soort checklist waar je aan moet voldoen, voor je jezelf feminist mag noemen? Om toch maar even op Annabel Nanninga terug te komen, als je haar mag geloven ben je sowieso geen feminist voordat je eerst alle vrouwonvriendelijke moslims hebt benoemd, veroordeeld en verzocht op te rotten uit dit land.

Erg constructief lijkt me dat niet. Standaarden dreigen altijd mensen uit te sluiten, of juist teveel te omarmen – gelooft u het of niet, er zijn mensen die zelfs Donald Trump een feminist vinden. Belangrijker is echter dat we met dat soort vragen enorm aan de oppervlakte van het debat blijven steken. Er wordt zoveel energie gestoken in de vraag wie er wel of niet bijhoort, dat de vraag wat er vervolgens gedaan moet worden niet beantwoord wordt. Het is als een voetbalpraatprogramma (die ik overigens niet kijk, slechte man die ik er ben) wat steeds opnieuw moet uitleggen dat de gasten echt wel voetbal kijken. Met zo’n insteek kom je nooit toe aan de vraag waarom het middenveld van Ajax niet functioneert – en dus ook niet aan de veel belangrijker vraag wat we kunnen doen aan, bijvoorbeeld, seksisme in massamedia.

“Met zulke sprekers heb je echter helemaal geen popcornfactor nodig van een antispreker die inhoudelijk geen fluit toevoegt”

Twee problemen komen steeds weer terug. Ten eerste mag iedere antiracist, feminist of LGBT-activist die zegt voor een zaak te vechten eerst eens gaan uitleggen waarom we niet al lang in het gelijkheidswalhalla zijn beland. De Balie heeft daarvan de subtiele variant gekozen: door Westers feminisme naast vrouwenrechten in niet-Westerse culturen te zetten en te gaan praten over ‘prioriteiten’, wordt de suggestie gewekt dat het laatste een stuk erger of urgenter is. Dat is net zulke lulkoek als ‘wie is de echte feminist?’. Westers pop culture feminisme wordt niet minder relevant door het bestaan van een strijd elders over stemrecht, of tegen religieuze onderdrukking. Het was leuker geweest om die belangen niet tegenover elkaar te zetten, maar juist te praten over hoe ze elkaar aanvullen.

Ten tweede wordt uit naam van hoor en wederhoor tegenwoordig ieder gesprek over sociale issues voorzien van tenminste één spreker wiens mening lijnrecht tegenover de hoofdspreker staat. Dat kan in sommige gevallen erg vermakelijk zijn, maar het voegt geen diepgang toe. Immers, door maar steeds je idee te moeten verantwoorden tegen iemand die er niet in gelooft, blijf je steken op het meest basale niveau van de discussie. Om terug te verwijzen naar dat voetbalpraatprogramma, het is alsof je er steeds iemand bij zet die het maar een stom spelletje vindt en buitenspel niet begrijpt. Die persoon is eerder een stoorzender dan een verrijking van het debat. Als we dat bij een bijzaak als sport al niet doen, waarom dan wel bij belangrijke sociale problemen?

Dit laat allemaal onverlet dat meer debatten over feminisme natuurlijk meer beter is, en dat iedereen die Hannah Belliot, Shirin Musa en Hadjar Benmiloud een platform geeft een klein applausje verdient. Met zulke sprekers heb je echter helemaal geen offline clickbait nodig om mensen naar je zaal te trekken, of de popcornfactor van een antispreker die inhoudelijk geen fluit toevoegt. Die aanbeveling geldt natuurlijk niet alleen voor De Balie, maar ook (en vooral) voor een Pauw, een DWDD of een Correspondent. De wat­-is-een-feminist-nu-eigenlijk-vraag is allang gesteld, beantwoord en tot intro van een matige hiphoptrack gemaakt. Nu is het tijd voor de volgende stap.

1 Comments

  1. Pingback: Mansplain Monday: You know nothing, Jon Snow | Stellingdames

Comments are closed.