Mansplain Monday #21: Mannelijke feminist, onderneem actie

In de rubriek Mansplain Monday wisselen feministische mannen Lucas en Sander elkaar af en beschrijven ze wekelijks hun visie op seksistische zaken. Deze week Sander over hoe het labelen van jezelf als mannelijke feminist minder belangrijk is dan het daadwerkelijk feministische actie ondernemen.

Mannelijke feministen daten: niets voor Kate Iselin. Niet omdat zij iets tegen feminisme heeft, maar omdat de mannen die zichzelf feminist noemen, haar consistent bagger behandelen. Dat schreef zij in The Guardian vorige week — en op basis van alles wat ik heb gezien en gehoord, kan ik haar geen ongelijk geven.

Mannen die zeggen feminist te zijn, iets dat overigens niet onproblematisch is en waar ook hier over geschreven is, gebruiken het verrassend vaak als schild voor hun eigen misbruik, of in ieder geval als rationalisering voor hun seksistische gedrag — wij zijn toch de goede mannen? Wij weten dat de wereld ongelijk is, wij weten dat consent belangrijk is, hoe kunnen we nu iets fout doen?

Menselijke normen
Mannen die zeggen feminisme aan te hangen, zouden zich op zijn minst naar minimale menselijke normen moeten gedragen. Respect voor consent, geen vrouwen lastig vallen ook al zie je jezelf nog zo als een nice guy, niet vrouwen behandelen alsof ze je seks verschuldigd zijn omdat jij one of the good guys bent, niet seksistische of racistische of homofobe grapjes maken omdat ‘iedereen toch weet dat je het niet zo bedoelt’, want ook die grapjes dragen bij aan een patriarchale cultuur, en zeker niet defensief worden als iemand je corrigeert.

Het is veel te makkelijk om jezelf op de borst te kloppen omdat je de ‘goede’ meningen hebt, en ondertussen helemaal niets met die meningen te doen. Of, nog erger en veel te veelvoorkomend, het hebben van die ‘goede’ meningen, als schild of rationalisering voor je eigen problematische gedrag gebruiken.

Zie Hugo Schwyzer, Anthony Wiener of Ruud Lubbers, bijvoorbeeld, maar er gaat amper een week voorbij of ik kom erachter dat weer een man met een progressieve reputatie zijn handen niet thuis kan houden, of zijn reputatie misbruikt om vrouwen te manipuleren, of nog erger. Meestal gebeurt dat omdat de man net iets te veel vrouwen in zijn community heeft lastig gevallen, en er eentje haar ervaringen publiek maakt — waarna er steevast veel meer volgen.

Feministische actie
Maar als je als man echt iets wil bijdragen aan het afbreken van het patriarchaat, als je echt feminisme wil bevorderen, dan moet je ook actief dingen doen. Dan gaat het niet alleen om een beetje aardig zijn tegen vrouwen, maar ook om het corrigeren van andere mannen als zij dat niet zijn. Dan gaat het niet alleen om vinden dat vrouwen en mensen van kleur beter en prominenter werk verdienen, maar dat ook actief proberen te bevorderen, door het gewoon te doen als je de macht hebt om mensen aan te nemen, of daar het aan de kaart te stellen in de organisatie waar je werkt.

Als je maten seksistische grapjes maken en jij zegt niets, hoe feministisch ben je dan, als man? Als je organisatie alleen maar witte mannen blijft aannemen, en je doet niets, hoe feministisch ben je dan, als man? Als je erbij staat als iemand een vrouw lastigvalt, en je doet niets, hoe feministisch ben je dan, als man? Als een vrouw van kleur uit de bus wordt gezet, en je doet niets, hoe feministisch ben je dan, als man?

Zoals Kelley Temple zei:


“Men who want to be feminists do not need to be given a space in feminism. They need to take the space they have in society & make it feminist.”


Nu is dat niets nieuws, en Lucas schreef er eerder ook al over, maar wat mij de laatste tijd opvalt is hoe vaak dit in gemeenschapsverband gebeurt. Hoe vaak een hele community een uitzondering maakt, want we weten toch dat hij het allemaal goed bedoelt? Ja, natuurlijk, die seksistische grapjes zijn misschien niet geweldig, maar kijk, ik zeg het je, het is echt een goede kerel dus til er niet zo zwaar aan.

Het kan lastig zijn, zeker in vriendengroepen. Ruzie, harde woorden, verongelijkte mannen die het niet leuk vinden dat ze aangesproken worden op gedrag dat zij als heel normaal zien — omdat het ook in heel veel groepen normaal is. Maar als je je eigen vrienden niet eens ergens op aan kan spreken, wie dan wel? En als je vrienden doorgaan met gedrag dat je afkeurt, waarom zijn het dan nog vrienden?

We zien hetzelfde bij mensen in het publieke leven: ergens op gewezen worden vindt niemand blijkbaar leuk. Zie een Robert Vuijsje, bijvoorbeeld, die niet snapt waarom hij misschien niet de meest aangewezen persoon is om de Anton de Komlezing te geven, terwijl Simone van Saarloos juist herhaaldelijk ruimte maakt voor mensen van kleur. En toch, hè, blijf je (vooral witte) mensen houden die zichzelf antiracistisch noemen, maar liever Vuijsje zien dan de mensen van kleur die de keuze bekritiseren.

Hard beleid voeren
Dit is ook hoe het kan dat zogenaamd progressieve omgevingen nog steeds heel wit en mannelijk zijn. D66 noemde het aanpakken van segregatie (dat pas in het nieuws kwam toen een wit kind erdoor werd geschaad) op Amsterdamse scholen een “proces van lange adem”. Terwijl desegregatie best af te dwingen is, zo lang je maar harde maatregelen durft te treffen — en daar ontbreekt het dus overal aan.

Het stikt van de bedrijven die best iets aan diversiteit willen doen, maar ook niet verder komen dan wat vage woordjes, in plaats van gewoon actief mensen van kleur aan te gaan nemen. Dan wordt het opeens moeilijk en willen we toch eigenlijk wel witte Jan die ‘de juiste mensen’ kent. Dan gaan we niet actief met netwerkbedrijven praten om mensen van kleur of vrouwen aan de top zelf te werven. Een diversiteitsofficier aanstellen is één ding, hard beleid voeren is een tweede.

Diversiteit? Oh, dat is best leuk, maar we gaan er niets voor doen. Feminisme? Natuurlijk is dat gaaf, maar ik moet toch wel seksistische grapjes kunnen blijven maken, en waarom wil die vrouw niet met mij neuken terwijl ik toch zo’n goede jongen ben?

Als puntje bij paaltje komt, blijkt keer op keer dat mensen en organisaties geen zin hebben om een daadwerkelijk praktisch gevolg te geven aan de idealen die zij zeggen aan te hangen. Zij moeten de ruimte die ze hebben gebruiken, in plaats van ruimte te claimen binnen bewegingen die daarvoor staan. 

Comments

comments