Mannen praten niet over seksisme

Lennart van Nieuwenhuijzen schrijft al zo veel over vrouwen dat een gastblog voor Stellingdames niet uit kon blijven.

Dit weekend zag ik een tweet langskomen waar ik aanvankelijk wat schamper op reageerde. Het was een livetweet van een lezing en tussen de aanhalingstekens stond dat mannen onderling niet praten over seksisme. Ik vond dat onzin, of in ieder geval niet van toepassing op mij en mijn voornamelijk mannelijke vriendengroep. ‘Wij zijn anders,’ dacht ik, tot ik begon te reflecteren op de aard van dit zogenaamde verschil en toen bleek dat die tweet eigenlijk best goed op mijn eigen vriendengroep van toepassing is.

Ik heb het met mijn vrienden niet over de onverklaarbare 8% verschil in loon tussen man en vrouw of over het gebrek aan vrouwen in topposities. Ik heb het met mijn vrienden niet over de manier waarop vrouwen worden afgebeeld in reclamecampagnes, de manier waarop de politie omgaat met aangiftes van aanranding en verkrachting of de wijze waarop de maatschappij vrouwelijke seksualiteit nog altijd niet volledig vrij durft te laten.

“Wellicht geven we slechts om seksisme wanneer het mensen raakt waar wij een emotionele connectie mee voelen”

Waar we het dan wel over hebben? Over een vriendin die in de tram, bibliotheek of kroeg wordt lastig gevallen, over zusjes, nichtjes, buurmeisjes die op straat worden nageroepen. Daar houdt het vaak mee op, we uiten onze woede, noemen de andere mannen schoften en ploerten en gaan weer door met praten over onszelf.

Wellicht geven we slechts iets om alledaags seksisme en bedreigende situaties wanneer we er hard mee geconfronteerd worden, wanneer het mensen raakt waar wij wel een emotionele connectie mee voelen. Als ik ’s avonds door de stad fiets, sta ik er niet bij stil dat het meisje op de fiets voor me niet weet of ik haar achtervolg of me gewoon op dezelfde plek bevind. Als ik praat met medestudenten ben ik me er nauwelijks van bewust dat een aantal van hen de ambitie om de top te bereiken niet waar zal kunnen maken. Ik sta er simpelweg niet bij stil, het is een blinde vlek waar ik vaak door vrouwen in mijn omgeving op gewezen moet worden. De drempel om het vervolgens met mannen als onderwerp van gesprek aan te kaarten is hoog, want niemand begint erover en in een groep wordt het al snel vervangen door uitgekauwde grappen of een krampachtige verdediging.

Juist voor mannen is er zo veel meer om te doen, zoveel meer kans om te luisteren in plaats van te praten, om ruimte te maken voor een oplossing in plaats van passief het probleem in stand te houden, om elkaar aan te spreken en te corrigeren wanneer dat nodig is. Ik zie mannen allerminst als een essentieel tandwiel in de machine van het feminisme, maar je zou de onderlinge dialoog en bewustwording kunnen zien als een druppel kruipolie die het proces versoepelt.

Wellicht is het een goed begin om na te denken over de situatie van vrouwen in mijn directe emotionele omgeving. Om te luisteren naar hun verhalen en om te beseffen dat die verhalen herkenbaar zijn voor talloze anderen. Ik moet die ervaringen delen met mijn vrienden, samen zoeken naar manieren waarop wij kunnen bijdragen, helpen en ondersteunen, niet alleen voor “onze” vrouwen, maar voor allemaal. Omdat het altijd beter is onderdeel te zijn van de oplossing dan van het probleem.

Comments

comments