Man hartje vrouwenzaak

Nathanael Korfker (@DeNater) is student wijsbegeerte en theologie aan de Vrije Universiteit en columnist voor AdValvas (het blaadje van de VU).

De zondag voor Internationale Vrouwendag was er een bijeenkomst over vrouwen in de filosofie. Na afloop ging ik nog wat drinken met enkele daar aanwezige studiegenootjes en bedacht ik me dat ik al heel vroeg feministisch was. Ik wist het natuurlijk toen nog niet, maar mijn acties spraken zoals ze nu ook spreken. Ik nodigde tijdens kinderfeestjes namelijk wel de meisjes uit. Patroon doorbrekend, want als jongen nodigde je toch geen meisjes uit? Helaas ben ook ik een zondig mens: ik heb blijkbaar als jong jongetje ook tegen mijn moeder gezegd dat meisjes veel praten, waarop zij antwoordde dat ook ik best veel praatte, waarop ik weer geantwoord schijn te hebben dat ‘wij’ (jongens) het ten minste ergens over hebben. Gelukkig is mijn ongelijk bewezen wat dat betreft: op Internationale Vrouwendag zelf was er een bijeenkomst van het Atria – ik heb nog nooit een activiteit meegemaakt waar het zo duidelijk ergens over ging.

Er wordt wel eens beweerd dat feminisme enkel een vrouwenaangelegenheid is. Het gaat immers om de vrouwenzaak. Bovendien willen mannen ook niet opeens doen alsof we begrijpen waar de strijd van onze vrouwelijke medemens om draait, ofwel we willen ‘mansplaining’ vermijden. Als dergelijke gedachten door je hoofd heen gaan, ben je echter al een feminist. Bovendien zijn er binnen het feminisme niet alleen problemen die slechts de vrouwen aangaan, integendeel. Als er een menstruatietaboe is, dan is dat ook een taboe van ons. Als er te weinig vrouwen in de top zitten, dan komt dat mede door ons. Als er veel vrouwen in deeltijd werken om ook nog voor de kinderen te kunnen zorgen, dan komt dat ook mede door ons.

Gebruik je privilege ten goede
Feminisme gaat dus niet enkel de vrouwen aan, maar ook de mannen. De privileges die (met name de witte) mannen hebben, kunnen door anderen worden aangeduid en opgeschreven, maar we moeten zelf die privileges herkennen en erkennen. Zo is er laatst een onderzoek gepubliceerd waaruit blijkt dat wanneer witte mannen over diversiteit praten en het toejuichen, dit niet als hinderlijk wordt gezien. Dit in tegenstelling tot minderheden en vrouwen, die voor het bespreken en aanmoedigen van diversiteit juist gestraft worden. De makkelijkste manier om diversiteit te prediken is dus via de witte man. Daarbij moeten we ons niet trots voelen over deze positie: het is juist in en in treurig dat zoiets van witte mannen wel gepikt wordt. Het is triest dat er zo’n privilege bestaat, maar nu we ermee worden geconfronteerd, kunnen we er beter het beste van maken voor iedereen.

“De makkelijkste manier om diversiteit te bereiken is dus via de witte man”

Wanneer ik het heb over privileges is dat bezien vanuit een bepaald perspectief. Waar een man privileges heeft op de werkvloer, ontbreken die in de keuken. We kunnen dan wel denken dat het idee van ‘de vrouw achter het aanrecht’ niet meer van deze tijd is, onbewust doen we er nog steeds aan mee. Ik heb zelf geen kinderen, maar mocht ik ze ooit krijgen, dan wil ik er voor ze zijn. Op dit moment staat de regelgeving niet toe om dezelfde hoeveelheid verlof te nemen als de moeder. Feminisme is niet alleen gelijkwaardigheidsdenken voor vrouwen, het is ook de andere kant op denken. Het is een denken dat de weg vrijmaakt voor de man, die thuis tijd met zijn kinderen wil doorbrengen terwijl de vrouw de kost verdient. Feminisme betekent voor mij niet een denken dat beperkend is en restricties oplegt, maar juist een denken dat vrij maakt.

Neem een voorbeeld aan Justin
Gelukkig verschijnt er ook licht aan de horizon, we kunnen als mannen inmiddels ook een rolmodel aanwijzen. De premier van Canada, Justin Trudeau, is feminist in woord en daad. Hij heeft er voor gezorgd dat zijn kabinet het meest diverse kabinet ooit is. Niet zonder reden: uit onderzoek blijkt dat een diverse groep mensen het creatief vermogen van zo’n groep versterkt door de verschillende perspectieven die het biedt. Mannen, neem dus een voorbeeld aan Justin: maak diversiteit bespreekbaar en erken hoe feminisme de weg eerder voor ons vrijmaakt dan beperkt.