Lesbischfetisjisme is geen acceptatie

Een (biseksueel) studiegenootje vertelde ooit, toen we het in een rondvraaggesprek hadden over meegemaakte discriminatie, dat zij vroeger in clubs enkel met haar vriendinnetje werd binnen gelaten wanneer zij voor de neus van de uitsmijter zoenden. In plaats van blijdschap voelde ze opgelatenheid: zij werd blijkbaar enkel getolereerd wanneer zij en haar relatiepartner hun seksualiteit tentoonstelden. Deze voorwaardelijke tolerantie verraadt de fetisjisering van lesbische relaties, in plaats van de volledige acceptatie, zoals we die onszelf graag in Nederland aanmeten. Zo ook bij de bekende LINDA-fotoshoot van Geraldine Kemper en Kim Feenstra.

Red de man
Begrijp me niet verkeerd: de grenzen opzoeken van seksuele voorkeur is een goede zaak. Fluiditeit hierin promoten, zoals Geraldine en Kim deden in hun interview in de LINDA, kan ik alleen maar toejuichen. Het is echter geen goede zaak wanneer het uitdagen van grenzen enkel wordt geaccepteerd wanneer het twee esthetisch goedgekeurde en sexy vrouwen betreft. Er lijken twee voorwaarden te bestaan: schoonheid en bombastische seksualiteit.

Bovendien bevestigen Geraldine en Kim in hun interview het aloude genderstereotype: Kim vindt dat we mannen in hun ‘waarde moeten laten’ omdat ‘vrouwen tegenwoordig enorm geëmancipeerd zijn met onze carrières enzo’, Geraldine wil geen ‘softie’. De sensuele fotoshoot – toegegeven, pijn aan mijn ogen deed het niet – wordt extra tragikomisch door het feit dat deze gepubliceerd werd in een speciale LINDA-editie: “Red de man”. Redden we de man echt door nepideeën over masculiniteit te verspreiden? En valt masculiniteit überhaupt te vatten – of te redden – door te kwijlen om twee mooie vrouwen? Zo ja, dan zou ik persoonlijk niet zoveel waarde hechten aan de term.

Screenshot uit het filmpje van de LINDA-fotoshoot. Aan gezelligheid ontbrak het in ieder geval niet

Voorwaardelijke verdraagzaamheid
Arthur Japin schreef ooit de volgende wijze woorden:  “Tolerantie is iets anders dan acceptatie, eerder het tegenovergestelde. Zulke verdraagzaamheid is tegelijk een slim middel tot onderdrukking.” De tolerantie van homoseksuele mannen is pijnlijk duidelijk: velen kunnen er alleen op rekenen wanneer ze ‘gewoon hetero’ of niet ‘al te vrouwelijk’ doen en niet openlijk met hun liefde paraderen. Maar vaak denken we ten onrechte dat we lesbiennes meer accepteren: want het is toch oké om te tongen met een vriendin in de club? En zo’n fotoshoot van twee knappe vrouwen die elkaars slipjes naar beneden sjorren, dat is toch helemaal prima nu in Nederland? Chapeau, hoera, hang de vlag uit – we zijn er met die gelijke behandeling! Dat dit soort situaties alleen oké zijn omdat mannen erom kunnen kwijlen en vrouwen naar die aandacht verlangen, wijst echter op een heel ander proces: fetisjisering.

Homoseksualiteit als publiek domein
Ik beweer niet dat zo’n fotoshoot de onderdrukking van de vrouw bewijst. Beide vrouwen kozen er namelijk vrijwillig voor. Als sexpositive feminist heb ik geen bezwaar tegen de fluiditeit van seksuele voorkeur, en dat het prachtige foto’s zijn ga ik niet ontkennen: maar het eentonige beeld van de lesbienne in de media en in het dagelijkse leven als geile sekspoes is schijnacceptatie. Clarice Gargard raakt de juiste snaar met de volgende opmerking in haar opiniestuk:Het beeld van vrouwenrelaties dat steeds weer gereproduceerd wordt insinueert dat de relatie – in tegenstelling tot die van een heteroseksueel monogaam stel – niet enkel toegankelijk is voor de partners maar ook automatisch voor anderen”.

Willen we echt overgaan tot acceptatie van de LGBT-community, dan moeten we beseffen dat tolerantie onder voorwaarde van schoonheid en bombastische seksualiteit niet hetzelfde is als acceptatie, maar eerder wijst op een fetisjisering van lesbische relaties. Geen pleidooi tegen een naakte Kim en Geraldine dus, maar een pleidooi voor meer diversiteit in de media en in het dagelijks leven over homoseksualiteit. Als hetero is tongworstelen namelijk geen entreekaartje voor een club: een veelzeggend privilege.