Ja hoor: de naveltruitjespolitie is er weer

Het is weer een dag meer dan twintig graden geweest, en Nederlands als wij zijn, trekken we dan en masse onze jurken, rokjes en korte broeken uit de kast. Zowel de Nederlandse man als vrouw grijpt de lente aan om bij te bruinen, of naar werk of naar school te gaan in iets anders dan de klamme truien die de hele winter zijn gedragen. Dit heeft een onvermijdelijk gevolg: scholen die dresscodes gaan opleggen aan hun vrouwelijke scholieren. Dit jaar is de eerste eervolle vermelding aan een school in Delft, die een brief naar alle ouders heeft gestuurd met het vriendelijke verzoek of hun dochters de komende tijd geen crop top aan willen doen. Dat is namelijk ‘ongepast’.

Het verbaast mij altijd weer als ik dit soort berichten hoor. Ik zat zelf op een school waar er nooit gekeken werd naar wat leerlingen aan hadden. Mijn oma staat ondertussen bekend om de opvatting dat je als mens ‘in je blote kont over de Coolsingel zou moeten kunnen lopen’ zonder dat iemand daar moeilijk over zou moeten doen. Toch is te merken dat dat idee in de samenleving minder goed valt. Een meisje in hotpants en een crop top, het maakt mensen ongemakkelijk. Is dat terecht? Wat mij betreft niet. Ten eerste natuurlijk om de ideologische reden dat vrouwen zelfstandige mensen zijn die zelf de vrijheid moeten hebben om te dragen wat ze willen. Je kan zelf iets nog zo lelijk of ‘te sexy’ vinden, maar in de kern gaan anderen niet over wat jij aan hebt of mooi vindt.  Maar er spelen nog meer zaken mee.

Seksualisering van meisjeslichamen
Het meest choquerende aan dit soort nieuwsberichten is altijd hoe erg meisjes van zo’n veertien à  vijftien jaar geseksualiseerd worden. Ik zie het al voor me: dat je als meisje uit 3havo op een warme lentedag voor je kledingkast staat, iets leuks uitkiest en je wiskundeleraar een paar uur later je komt vertellen dat het ‘te sexy’ is omdat hij drie centimeter van je buik kan zien. Hoe akelig is dat, dat de persoon die jou moet uitleggen hoe je een formule het beste kunt differentiëren, opeens besluit dat zijn taak die dag is om jou te beoordelen op hoe zwoel je er uit ziet? Not your job, en daarnaast ook nog eens heel erg schadelijk. We proberen de laatste decennia vrouwen (zeker in het onderwijs!) te vertellen dat ze méér zijn dan hoe ze er uitzien, maar met deze acties reduceren we meisjes weer tot hun uiterlijke verzorging en kleding. Een beweging die wat mij betreft beter vandaag dan morgen de deur uit mag.

“Op iedere middelbare school vind je alternatieve mensen die experimenteren met bandshirts, ijzeren pinnen en truien met bebloede konijntjes”

Meten met twee maten
“Ja maar” zeggen heel veel voorstanders van kledingregels vervolgens, “je zou dit toch op een werkvloer ook niet accepteren?” Een vergelijking die wat mij betreft niet echt opgaat. Op de eerste dag van de middelbare school had ik een felgroene broek en een roze t-shirt aan, omdat mijn modegevoel zich pas halverwege mijn puberteit ontwikkelde. Die kleurencombinatie is nou ook niet echt ééntje die ik zou aanraden op de werkvloer. Maar los daarvan zie je dat veel leerlingen op de middelbare school zich aan het ontplooien zijn: op iedere middelbare school vind je alternatieve mensen die experimenteren met bandshirts, ijzeren pinnen en truien met bebloede konijntjes erop. Je ziet jongens die drie weken in hetzelfde t-shirt lopen en het concept deodorant nog niet zo goed kennen, je ziet mensen die met eyeliner een soort panda-constructie op hun gezicht hebben getekend. Dit zijn allemaal voorbeelden van types op mijn middelbare school die een gemiddelde werkgever ook niet graag in zijn kantoortuin zou zien. Gek genoeg scharen we dat soort dingen vaak wél onder ‘ontwikkeling’ en wordt het dus toegestaan. Niemand kijkt op van een jongen met zijn broek op half zeven terwijl zijn halve reet te zien is, terwijl je als meisje meteen je crop top moet inleveren. We meten met twee maten, waarbij meisjes geseksualiseerd worden en het onderspit delven.

Laten we stoppen met dit rare onderscheid en jonge vrouwen vrij laten in wat ze willen dragen. Die sensitiviteit over wat wel en niet kan op een werkvloer leer je gedurende je puberteit en is geen taak voor onderwijspersoneel. Jongeren zijn op school om te leren, niet om beoordeeld en geseksualiseerd te worden op basis van de lengte van hun rokje. Die kledingregels op de werkvloer voor volwassenen vallen vaak overigens óók vies tegen: check op de volgende mooie zomerdag maar eens de sokken in de sandalen van je wiskundeleraar.

P.s: de leerlingen die uit protest in blote kleding naar school gaan: we vinden jullie de bom. 💕

Comments

comments