Daten met een ongeneeslijke SOA

Michele (pseudoniem) werd drie jaar geleden besmet met herpes. Ze verbaast zich over hoe er in Nederland niet begripvol om wordt gegaan met ongeneeslijke geslachtziektes, zowel door artsen als (mogelijke) dates. De taak van anticonceptie lijkt zo vanzelfsprekend bij vrouwen te liggen, dat mannen niet genoeg voorgelicht zijn en nadenken over de implicaties van SOA’s.

De besmetting
Drie jaar geleden gaf mijn toenmalige vriend me herpes. Ik deed er vier huisartsen over (twee eigen, twee huisartsenposten) om een diagnose te krijgen van een veelvoorkomende SOA en geen van die huisartsen waarschuwde me dat ik de eerste week doodziek zou zijn, dat het met enige regelmaat terug zou komen, of dat ik een manier moest vinden om ermee te leren leven. Ik kreeg twee flyers en een crème die helemaal niks deed.

Ik kwam er pas na het lezen van de flyer achter dat je eigenlijk nooit meer van herpes afkomt. Je blijft je leven lang drager en terwijl het virus ‘slaapt’ ben je voor altijd ‘misschien’ besmettelijk (het risico op besmetting zonder uitslag zweeft op Amerikaanse websites tussen de 10-20%). Omdat herpes zoveel voorkomt (20-30% van de bevolking is drager) weet niemand het eigenlijk zeker en het lijkt ook niemand in de medische wereld het echt iets te interesseren dit uit te zoeken. Ik zou nog anderhalf jaar bij patiënt 0, mijn ex die het me gaf, blijven voordat die relatie stuk liep.

Weer daten
Ik deed er zes maanden over om de moed en de persoon te vinden om weer te daten. Na twee dates bleef ik slapen terwijl ik er zorg voor droeg dat we ons tot wat boven-de-gordel-gegris beperkten. Een paar dagen later belde ik hem en legde ik mijn ‘situatie’ uit. Goed. Over de telefoon kwam hij kalm en redelijk over, hij zou op onderzoek uitgaan. De volgende dag had hij toch een paniekaanval, meldde zich ziek op zijn werk en ging hij naar de huisarts, die hem vertelde dat het niet zoveel voorstelde maar dat genezing inderdaad niet mogelijk was. Die avond, terwijl ik voor werk in het buitenland was, consumeerde hij een emmer drugs en maakte hij zich de rest van het weekend zorgen over plekken in zijn gezicht en herpes op zijn lul, die ik op dat moment nog met geen vinger had aangeraakt.

We bleven zes maanden bij elkaar maar consumeerden de relatie niet, omdat hij het te eng vond. Ik probeerde geduldig te zijn maar tegen de tijd dat ik me realiseerde dat het er nooit van zou komen had ik zijn walging voor mij al geïnternaliseerd. Wanneer iemand elke keer meteen zijn handen gaat wassen nadat hij je aangeraakt heeft en van angst verstijfd als hij je zoent, dan doet dat kennelijk toch wat met je.

Ik probeerde het een man op onze tweede afspraak te vertellen. Die rende letterlijk gillend ‘midzoen’ weg.

Ik probeerde het mannen op voorhand te vertellen, zodra ze aangaven interesse te hebben in een date. De één kon het niks schelen, maar hem kon sowieso niet zoveel schelen. De ander vond het wel moeilijk, maar wilde toch wel daten. Gezien bovenstaand scenario kon ik me daarin alleen niet vinden.

Ik heb het aan mijn huisarts en gynaecoloog voorgelegd. Ze zien het probleem niet. “Het is als een koortslip, als het er is is het besmettelijk, als het er niet is is het misschien besmettelijk. Als je het krijgt is het vervelend maar je gaat er niet dood aan. Als je een kind hebt met een koortslip en die koortslip is er niet, dan zoent z’n moeder hem toch ook gewoon?” Maar niemand is bereid om van me te houden omdat ik dit heb, en we zullen nooit dat magische punt bereiken waar het ze niet uitmaakt dat ik ze misschien besmet.

Gewoon op De Ware wachten
Een deel van het probleem is ontzettend gebrekkige informatie en artsen die zich niet lijken te realiseren wat de sociale implicaties zijn van het hebben van een ‘ongeneeslijke’ ziekte. Dat artsen een vrouw van 35+ impliciet adviseren om dan maar even op De Ware te wachten raakt kant noch wal. Dat ze zich niet kunnen voorstellen dat mensen zich niet vrijwillig bloot willen stellen aan besmettelijke ziektes omdat ze ‘veelvoorkomende’ zijn gaat al nergens over. Maar dat ze daarbij ook gemist hebben dat monogamie en levenslang partnerschap flink aan het afnemen is, en dat ik misschien niet iemand ga of wil vinden die even veel van me houdt als mijn moeder, helpt daar niet bij. Dat elke man me tot nu toe heeft gevraagd hoe dat dan zit met zoenen is ook belachelijk, en dat ze liever geen seks hebben dan seks met een condoom, zegt iets over de staat van veilige seks onder 30+ heteroseksuelen in Nederland.

Het lijkt erop dat, omdat vrouwen hoofdverantwoordelijk worden gehouden voor anticonceptie, mannen voor de goede orde dan ook maar niet hebben nagedacht over SOA’s. Dat is kennelijk iets voor andere mensen. Daarnaast zijn (cis)mannen natuurlijk panisch over hun piemels, terwijl mensen met vagina’s wel opgewassen zijn tegen het idee dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is. Dit zijn allemaal problemen waar ik niets aan kan doen.

Tenzij ik lieg. Iedereen zegt “Lieg gewoon.” Maar dat kan ik niet. Liegen is wat er met mij is gebeurd, en terwijl het volgens artsen een non-issue is ben ik drie jaar en de grootste droogstand sinds mijn ontmaagding rijker. Anderen zeggen “Wacht tot hij je echt leuk vindt, dan vindt hij het misschien minder erg.” Maar dat lijkt me uitstel van executie. Ik wil niet weer van iemand houden om tot de conclusie te moeten komen dat zij van mij walgen. Ik zou geïnteresseerde partijen dolgraag vertellen dat het allemaal wel meevalt, maar hier zit ik. Afwijzing op afwijzing op afwijzing te verwerken.

“Maar ze wijzen jou niet af, ze wijzen de herpes af.” Zeggen vrienden. Het eindresultaat is hetzelfde.

Update 22 maart 2016: Na het plaatsen van dit artikel kwam ik er via via achter dat er een medicijn op de markt is dat besmettingsgevaar kan verminderen en de symptomen van herpes tegengaat: valacyclovir. De huisarts wilde het in eerste instantie niet voorschrijven omdat ik het ‘dagelijks zou moeten nemen’ (bij mijn astma- en allergiemedicatie kreeg ik deze waarschuwing niet) en ze ‘niet 100% garantie kon geven dat het besmetting zou tegengaan’ (maar artsen mogen nooit een 100% garantie geven). De apotheek was intussen verbaasd dat ik al zolang herpes had maar dat mijn artsen me niet hadden verteld dat dit tot de mogelijkheden behoorde. Het afwachten is nu of dit eventuele toekomstige partners wel gerust kan stellen.

Comments

comments