Genderongelijkheid is aan de orde van de dag in Nederland

Vaak als het gaat over (sociaal-economische) feministische onderwerpen roepen sceptici ‘Maar het is toch 2015? Man en vrouw zijn aan de wet gelijk. Hoezo moeten we hier nog over spreken?’ Velen weten niet dat op Europees niveau (en soms zelfs ook op wereldniveau) Nederland bij een van de slechtste landen hoort. Wanneer het aankomt op vaderschapsverlof, de loonkloof, vrouwen aan de top en fysiek en seksueel geweld, moet de situatie hier ook nog flink verbeteren.

Het is onduidelijk of de kreet wordt gebruikt als dooddoener om een discussie niet te hoeven voeren, of dat het gewoon echt een oprecht idee is bij bepaalde mensen dat alle problemen in Nederland opgelost zijn. Het komt in ieder geval te vaak voor dat feminisme in Nederland als ‘af’ wordt weggewuifd. Op verschillende gebieden spelen er nog echt wel grote en kleinere issues. Een klein lijstje van zaken waar Nederland absoluut niet in uitblinkt:

Vaderschapsverlof

vaderschapsverlof_kaartNIEUW_0In Nederland heb je als man momenteel recht op vijf dagen vaderschapsverlof. RTL zocht uit hoe het in Europa zit: Nederland scoort hier beroerd, terwijl steeds meer actoren voor meer vaderschapsverlof pleiten. Niet alleen is het goed voor vaders om met hun kind een band te ontwikkelen, het kan ook behulpzaam zijn voor vrouwen op de arbeidsmarkt. Als zowel mannen en vrouwen een poosje van de arbeidsmarkt kunnen zijn na de geboorte van een baby, kan een werkgever vrouwen minder makkelijk buitenspel zetten tijdens een sollicitatieprocedure omdat hij bang is dat hij haar kwijtraakt als werknemer wanneer ze een kind krijgt.

 Loonkloof

10000201000003D6000002550437F02FZoals ik eerder al schreef: de loonkloof is in Nederland aanwezig. Vrouwen verdienden in 2014 gemiddeld bijna 17 procent minder dan hun mannelijke collega’s. Hiermee doen we het niet alleen slechter dan in landen als Denemarken, maar we doen het ook slechter dan het gemiddelde van alle EU-landen. Het goede nieuws is dat de kloof langzaamaan kleiner wordt. Het slechte nieuws is dat we er in Nederland (in tegenstelling tot andere landen) vrijwel geen beleid op bouwen. De Portugese regering, dat als speerpunt verkleining van de gender pay gap op de agenda had staan, zag in vier jaar tijd de kloof met 7% afnemen. Nederland komt niet eens in de buurt bij dat soort cijfers (daarnaast schijnen Nederlandse vrouwen met dit tempo pas in 2133 evenveel te verdienen als mannen).

Vrouwen aan de top

women-in-boardroom-mapIn 2014 deed Grant Thornton een onderzoek naar hoeveel vrouwen er wereldwijd op bestuur- en managementposities zaten. Conclusie: Nederland is het één na slechtste land ter wereld. Alleen Japan doet het slechter, terwijl landen als de Verenigde Staten, India, en de Verenigde Arabische Emiraten het beter doen dan wij. Deze week verscheen er zelfs onderzoek waaruit blijkt dat er in 75% van de Nederlandse besturen geen enkele vrouw zit. De reactie van de Nederlandse overheid? “Gut, wat vervelend. Nou, kijk maar of het in 2023 is gelukt.”

Fysiek en seksueel geweld

682ffce9-36ed-4205-b93b-844894f4620b-620x571Niet alleen op sociaal-economische issues scoort Nederland slecht. Het Europees Bureau voor de Grondrechten (internationaal afgekort tot FRA) voerde een onderzoek uit naar fysiek en seksueel geweld in Europa  en hanteerden daarbij strenge eisen waar seksuele intimidatie niet eens onder viel. Onder fysiek geweld valt duwen, slaan, aan haar trekken, schieten of poging tot wurgen, en onder seksueel geweld valt fysieke dwang (door bijvoorbeeld de geweldsmethodes hierboven) tot seks. Europabreed is dit getal al schokkend hoog: 33% van de vrouwen heeft dit meegemaakt. In Nederland is het nog veel hoger, zo’n 45% van de vrouwen heeft (seksueel) geweld meegemaakt. Hiermee staat Nederland in de top drie Europese landen met het meeste seksuele geweld.

Andere problematiek
Dit zijn uiteraard niet de enige issues die spelen. Het aantal vrouwelijke professoren ligt met 17% onder het Europees gemiddelde (en het aantal vrouwen in bètastudies is in de Benelux met 3% slechts de helft van het EU-gemiddelde!). Het aantal vrouwen in Nederlandse talkshows daalt (en vrouwen in de media zijn sowieso marginaal zichtbaar),  en dan hebben we het niet eens over de minder becijferbare onderwerpen zoals straatintimidatie, seksisme op de werkvloer, slutshaming, catcalling en ga zo maar door.

Laten we inzien dat we ook hier issues hebben
Een Egyptisch-Amerikaanse journalist en feminist, Mona Eltahawy, die vrouwenrechten in het Midden-Oosten op de agenda probeert te zetten, schrijft in haar boek ‘Hoofddoek en Maagdenvlies’ ook over dat mensen in Noord-Afrika feministisch gedachtegoed wegwuiven. Als zij begint over hoe in Egypte 90% van de vrouwen met seksueel geweld te maken heeft, zegt men “Maar in Somalië worden vrouwen besneden, ga je daar dan eens druk over maken!” Deze mensen hebben ergens wel een punt: je kan altijd een situatie vinden waar het slechter gaat. Maar is dat een reden om hier niets te doen? De Nederlandse politiek is al weken in de ban van een belastingakkoord, en niemand heeft het over hoe we het daar eigenlijk niet over mogen hebben aangezien de regering van Griekenland helemáál geen geld heeft. Want dát is pas erg!

Het gaat dus helemaal niet zo goed met de vrouwenzaak in Nederland. Voor de wet zijn we gelijk, gelukkig hebben we stemrecht en zeggenschap over ons eigen lichaam, maar dat betekent klaarblijkelijk niet dat alles vlekkeloos verloopt. Het wordt tijd om op te houden met wijzen naar andere plekken waar het slechter gaat, en onder ogen te zien dat er in Nederland nog werk aan de winkel is.

Comments

comments