Laten we het oneens zijn

Anne ter Rele (18) schreef enkele jaren blogs voor Scholieren.com en is tweedejaars student Politics, Psychology, Law and Economics aan de Universiteit van Amsterdam. Vandaag schrijft ze in een gastblog over de complicaties van jezelf als feminist betitelen.

Op visite. Ik ben op bezoek bij mijn opa en oma in het verre Limburg. Mijn oma, begin 90, laat me een oud wetboek zien dat ze moest lezen voor haar studie. Burgerlijk recht en zielzorg heet het, geschreven in 1937. Het lijkt vooral mega-archaïsch gewauwel, tot ik bij het artikel over huwelijk aanbeland. Het huwelijk volgens dit boek, in het kort: de man is de baas over de vrouw en de vrouw moet ‘m gehoorzamen op ieder front. Oké. Zelfs mijn oma grinnikt een beetje over de onzinnigheid van deze tekst. Gelukkig zijn we nu in ieder geval voorbij die fase, zegt ze.

Als ik weer thuis ben, begin ik na te denken over die laatste opmerking van mijn oma. Het is inderdaad fijn dat dit soort verouderde wetten (in Nederland) uit het wetboek zijn geschrapt. Het is goed dat de wet erkent dat man en vrouw gelijke rechten hebben. Maar het maakt feminisme anno 2015 ook lastiger. Waar feministen vroeger voor konden strijden, was overzichtelijk. Mannen kunnen naar de universiteit, maar vrouwen niet? Oneerlijk. Mannen mogen stemmen, voor vrouwen is dit niet toegestaan? Laten we er wat aan veranderen! Begrijp me niet verkeerd, deze ontwikkelingen hebben bloed, zweet en tranen gekost, maar het doel was relatief duidelijk. In tegenstelling tot nu.

Anno 2015 is feminisme in Nederland een stroming die je bijna niet onder één noemer kan samenvatten. Voor de wet zijn man en vrouw gelijk en feminisme heeft geen statuten meer, geen 10 geboden op papier. Feminisme ontstaat door veel discussiëren en interpreteren. Tof, maar dat maakt de stroming wel verwarrend af en toe.

Neem bijvoorbeeld de kwestie seks. Het feminisme wil dat vrouwen vrij kunnen zijn op seksueel gebied, toch? Dus: of je nu maagd bent of met weet ik niet hoeveel mensen naar bed gaat, het is je eigen zaak. Ook als ene Leoni met zeven jongens zoent op vakantie (wat me trouwens geen uniek verhaal lijkt), hoeft het AD daar dus geen verongelijkt artikel over te schrijven. We willen dat vrouwen zelf kunnen bepalen hoe kort hun broekje is – zonder dat de samenleving je meteen veroordeelt tot een slet. Duidelijk, ogenschijnlijk.

Screenshot uit de (beruchte) clip van Robin Thicke - Blurred Lines

Screenshot uit de (beruchte) clip van Robin Thicke – Blurred Lines

Maar wat als een vrouw in een miniscuul broekje ronddanst in een videoclip? Is dat een feministisch feestje of mannelijke onderdrukking? Wat is de grens tussen vrouw als seksueel wezen omdat ze dat wil zijn en objectificatie? De videoclip van Blurred Lines vind ik bijvoorbeeld afschuwelijk – niet door de naaktheid van de modellen, maar omdat Robin Thicke er in driedelig pak naast staat te dansen alsof hij de meisjes bezit. Aan de andere kant vind ik het wel weer tof als Beyoncé, wulps dansend in een uitgesneden pakje, haar rondingen laat zien aan het publiek. Maar wat is dan feministischer? Strijden voor acceptatie van de vrouwelijke seksualiteit of dat een vrouw niet wordt afgebeeld als een eenzijdige ‘playtoy’?

Wat ik denk: er is geen precieze definitie voor feminisme meer. Maar juist dát maakt feminisme interessant. Feministen zijn geen bh-verbrandende wezens die hun tegenstanders de mond willen snoeren. Nee, er zijn juist verschillende meningen nodig om de stroming vorm te geven. Ik noem mezelf een feminist. Wat dat precies inhoudt? Laten we het er vooral over oneens zijn.

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *