#feministgoals

Een week geleden stelden we via Twitter en Facebook de vraag: wat zijn jullie #feministgoals? Wat willen jullie, onze lezers anders zien? Wat moet er beter? Meer dan vijftig reacties, lang en kort, anoniem of met naam, kwamen binnen. Op deze Internationale Vrouwendag 2016 blikken we terug op het begin van Stellingdames en kijken we naar de toekomst: waar moeten we ons de komende tijd mee bezig houden?

 

“Het zou zo fijn zijn wanneer jongetjes niet meer te horen kregen dat ze niet moeten huilen omdat ‘jongens niet huilen’ en meisjes niet meer te horen krijgen dat ze gepest worden omdat jongens hen leuk vinden.”

–Nina

Afgelopen juni zaten we in een kroeg in Amsterdam. We volgden elkaar al een tijdje en als digitale feministen merkten we twee dingen op. Eén: zodra je jezelf feminist noemt in Nederland, denkt iedereen dat je een shagrokende mannenhater bent; en twee: dat er weinig feministische media zijn voor jongeren in Nederland, terwijl (voor ons gevoel) een heleboel jongeren naar hartenlust meningen verkondigden over dit onderwerp. Zowel voor- als tegenstanders.

 

“Dat vrouwen op hun expertise en talent worden beoordeeld en niet (alleen) op hun looks.”

– Anoniem

Het verbaasde ons: de hoeveelheid vrouwen die “Ik ben geen feminist maar…” zeiden, en vervolgens iets zeiden wat best feministisch was. Over seksueel geweld, straatintimidatie, maar ook over gelijke behandeling op de werkvloer, over ouderschap, slutshaming, de loonkloof, gebrek aan vrouwen op topfuncties. Nederlandse vrouwen hebben een heel afgebakend beeld over feminisme, en in dat beeld passen zij vaak zelf niet.

 

“Ik vind dat we aandacht moeten besteden aan hoe reclames ingaan op stereotypen. En met reclames bedoel ik dan niet alleen SuitSupply, daarmee zeg ik niet dat ze goed bezig waren (helemaal niet zelfs), maar ook bijvoorbeeld Amstel die beweert dat mannen hun gevoelens niet met elkaar zouden mogen delen.”

– Anoniem

 

Dat werd onze doelgroep, besloten wij, tijdens een tweede meeting in Rotterdam. Stellingdames begon vorm te krijgen: een platform waar jongeren hun zegje over feminisme konden doen, waarop we konden laten zien dat je als feminist best een niet-okselscherende mannenhater kan zijn, maar dat ook in huismoeders, studenten of modellen een feminist kan zitten. Zelfs mannen kunnen en moeten feminist zijn, beargumenteerden gastbloggers op onze site, alhoewel er ook reacties kwamen van andere mannen die betogen dat ze daar wel voorzichtig mee om moeten gaan.

 

“Het is voor veel feministen een realiteit dat hun feminisme wordt gevormd door andere onderdrukkingen dan klassiek bij feminisme centraal hebben gestaan. Misogynoir en transmisogyny zijn hier enkele voorbeelden van.”

– Jaap

Een aantal maanden later was het 15 augustus: met trillende handjes lanceerden we onze website. We ontvingen een overweldigende hoeveelheid positieve reacties, en uiteraard ook een handvol mensen die ons verweten dat de afwas nog niet gedaan was. Maar: pageviews, likes en Twittervolgers gingen omhoog, high five, het werkte.

We hebben dit platform opgericht om discussie over het feminisme aan te wakkeren via blogposts en zo nu en dan een filmpje. Wat onverwacht om de hoek kwam kijken was aandacht vanuit de media voor ons. Kranten, tijdschriften, online media en radiozenders begonnen ons te bellen, en organisaties wilden ons voor lezingen over feminisme. Ondertussen hebben we ook maar een In De Media-pagina toegevoegd aan onze website, zodat dat allemaal nog een beetje overzichtelijk blijft. We hebben veel leuke contacten opgedaan door deze media-ervaring, maar ook leermomenten mogen meemaken. Feminisme in de media brengen blijft lastig en gaat gepaard met stereotypes, vooroordelen en andere gekkigheid. Gelukkig zijn we gedurende ‘onze reis’ (wow much deep) ook veel constructieve en fijne dialogen aangegaan.

 

“Ik wil me meer inzetten om andere vrouwen omhoog te duwen, en ze bewust te maken over cultureel gevormde ideeën over hoe je hoort te gedragen als vrouw op de werkvloer.”

– Susanne

Nu, op Internationale Vrouwendag, ruim een halfjaar nadat Project Stellingdames opdook op het internet, hebben we een mooi moment te pakken om de balans op te maken. Wat hebben we gedaan? Een lijstje van onze best gelezen stukken vind je hier. Met name gastblogs lijken het populairst: dus ook dit jaar weer de beurt aan jullie. Waar gaan we ons mee bezighouden? Waar willen jullie dat we ons mee bezighouden? De quotes laten zien dat onze lezers enorm veel verschillende dingen aanhalen: velen halen de loonkloof aan, of het gebrek aan vrouwen in de top. Maar andere onderwerpen zijn het gebrek aan kennis over hoe vrouwen anders op medicijnen reageren, intersectioneel feminisme, straatintimidatie. Te veel om op te noemen. Ook na Internationale Vrouwendag 2016 zijn er nog zaken waar we met elkaar aan moeten en kunnen werken.

 

“Het besef dat seksisme ook mannen in een keurslijf stopt; dat het bestrijden van seksisme daarom een zaak van vrouwen én mannen is, en dat ook beiden daarvan profiteren.”

– Walter

Anne: “Wat ik leerde in het afgelopen halfjaar, was dat mensen (zowel mannen als vrouwen) vaak echt niet een enorme hekel aan het feminisme hebben. Ze hebben een hekel aan het idee van vrouwen die de rechten van mannen willen afpakken, die mannen willen onderwerpen: het radicale frame dat in de afgelopen tientallen jaren is ontstaan. Vaak fronsten mensen als ik vertelde dat ik feminist was. Maar steeds vaker hoor ik: ‘Oh, dus feminisme draait helemaal niet om mannen haten’. Dat is vooruitgang, maar ik heb nog meer doelen. Sinds de zomer van 2015 zijn er een aantal thema’s binnen het feminisme ontstaan, die me het meest aan het hart gaan: seksueel geweld (zowel in huis als op straat) en ongelijkheid op de werkvloer. Er is steeds meer aandacht voor die onderwerpen, maar ik denk dat het van belang is om de druk er op te houden, en mensen te blijven vertellen hoeveel bijvoorbeeld seksueel geweld in de huiselijke sfeer voorkomt.”

 

“Creatief is het niet echt, maar ik vind het echt belachelijk dat het nog steeds zo normaal is dat vrouwen 172767823788 keer per dag nageroepen, nagefloten of zelfs ongewenst aangeraakt worden. Dit moet echt veranderen, mensen moeten gewoon hun poten thuishouden!”

– Hiske

Justine: “Afgelopen halfjaar was enorm inspirerend. Vrijwel dagelijks leerde en leer ik nieuwe dingen over het feminisme, door de discussies (zowel online als offline) met alle mensen die bijdragen aan Stellingdames, of die ik door Stellingdames leerde kennen. Ik leerde deze periode bijvoorbeeld heel veel over intersectioneel feminisme, mede omdat ik me er op de universiteit ook meer mee bezig ging houden. Feminisme blijft mijn blik verbreden (in tegenstelling tot vernauwen zoals velen het graag framen): het opende mijn ogen voor dingen die ik eerder als ‘normaal’ en ‘alledaags’ zag, het grijze gebied werd zichtbaar. De fijne discussies met Stellingdameslezers vormt de basis van motivatie om hiermee door te gaan en nog véél méér onderwerpen te behandelen. Maar er waren ook minder prettige kanten aan deze periode: ongenuanceerde, persoonlijke aanvallen die kortstondig de gedrevenheid wegnamen. Feminist zijn en die titel uitdragen is helaas toch ook jezelf tachtig procent van de tijd verdedigen, in plaats van het inhoudelijk over een casus te kunnen hebben. Maar dat hoort erbij – althans, voor nu.

Mijn feministische doelen voor komend jaar zijn: intersectionaliteit en diversiteit nog meer verwerken op Stellingdames en meer diepgaande interviews doen. Ik hoop vanuit breder perspectief meer mensen ervan te kunnen overtuigen dat feminisme niet alleen een oplossing biedt voor ‘grijpbare’ issues zoals de loonkloof, maar ook juist bewustwording op individueel niveau kan overbrengen, bijvoorbeeld over gendermarketing of slutshaming. Laten we vraagtekens blijven zetten bij dagelijkse vanzelfsprekendheden op gendergebied.”

 

“Het meer concretiseren van problematiek met cijfers en feiten en minder praten over hoe dingen ‘voelen’ en daarbij vooral oplossingsgericht zijn in beleidsvorming die oplossingen aandraagt voor de ongelijkheid tussen vrouwen (én witte mensen en POC, én armen en rijken, én hoog- en laagopgeleiden).”

– Anoniem

Zie hier: een kort overzicht van wat we gedaan hebben en wat we nog willen doen, inclusief bijdrages van jullie, onze lezers. En dat waarderen we: het doel van Stellingdames is en blijft namelijk niet Justine en Anne die wekelijks leuke stukjes over feminisme en aanverwante zaken tikken, maar juist met andere (jonge) mensen in discussie gaan over dit onderwerp. Vertel ons wat je belangrijk vindt, dit kan via twitter (#feministgoals), maar ook via facebookberichtjes of via mail. Samen maken we de wereld een stukje leuker.