Feminisme: een goed medicijn tegen homofobie?

Lotte Hajema geeft voor het COC voorlichting op middelbare scholen. In 2014 studeerde zij af aan de Universiteit van Cambridge en sinds een jaar werkt ze als beleidsmedewerker bij het ministerie van Buitenlandse Zaken. 

“Maar mevrouw, als twee mannen gaan trouwen, wie maakt dan het huis schoon?” Als gastdocent seksuele diversiteit op middelbare scholen krijg je heel wat rare vragen over homoseksualiteit naar je hoofd geslingerd. De meeste vervelende opmerkingen (ziek, smerig, haram) gaan het ene oor in, het andere oor uit, maar deze vraag zette me aan het denken. Het jochie dat de vraag stelde was bloedserieus en leek enigszins verontrust. Twee mannen die hun leven met elkaar delen, dat was tot daar aan toe, maar hoe zit het met de hygiëne? Schoonmaken is immers vrouwenwerk.

De gedachte achter deze vraag sterkte mijn overtuiging dat twee vervelende kwaaltjes, seksisme en homofobie, vaak samengaan. Geen verrassing: beide komen voort uit ongezonde ideeën over hoe mannen en vrouwen zich behoren te gedragen. De symptomen zijn lastig van elkaar te onderscheiden.

“Wie is eigenlijk de man in jullie relatie?” “Gelukkig zie jij er gewoon vrouwelijk uit, ook al ben je lesbisch.” “Ik heb niks tegen homo’s, maar ik vind het irritant als ze zo verwijfd doen.”

Bovenstaande uitspraken heb ik, in verschillende variaties, ontelbare keren gehoord. Lang niet alleen tijdens de gastlessen op school. Ook in gesprekken met vrienden, studiegenoten en vage kennissen. Vaak onschuldig bedoeld, maar alles bij elkaar opgeteld toch vrij irritant.

“Gelukkig zie jij er gewoon vrouwelijk uit, ook al ben je lesbisch.”

Deze onbedoeld kwetsende opmerkingen zijn net zo seksistisch als homofoob. Gesuggereerd wordt dat er binnen liefdesrelaties een mannelijke en een vrouwelijke rol te vervullen is. En dat lesbisch zijn geen probleem is, zolang je qua uiterlijk en gedrag maar niet teveel afwijkt van de maatschappelijke norm die aan vrouwen wordt gesteld. Ook mogen mannen best op mannen te vallen, maar wees wel een echte vent.

Dit terwijl de wetenschap heeft aangetoond dat het verschil tussen de beide geslachten vooral tussen onze oren zit. Of eigenlijk juist niet. En terwijl het idee dat de hele mensheid netjes in de categorieën ‘man’ en ‘vrouw’ te verdelen valt allang achterhaald is.

Zelfs bij de meest progressieve “een van mijn beste vrienden is homo”-mensen, is regelmatig nog een restje casual homophobia te vinden en dit is bijna altijd sterk verbonden aan seksistisch gedachtengoed. Soms laat ik het gelaten aan me voorbij gaan, maar als ik in een goede (lees: argumentatieve) bui ben probeer ik de achterliggende aannames bloot te leggen. “Wat bedoel je precies met de man in de relatie?” vraag ik dan socratisch. Stel dat ik degene ben die het meest ambitieus is en het meest geld verdien, ben ik dan de man in de relatie? Als ik goed ben in talen en slecht ben in wiskunde, ben ik dan toch ineens de vrouw?

Terug naar die gastles. Sinds 2012 zijn scholen verplicht om aandacht te besteden aan seksuele diversiteit. Dit is geen overbodige luxe. Al bevindt de emancipatie van LHBTI mensen zich in Nederland in zowel juridisch als sociaal opzicht in een vergevorderd stadium, het woord ‘homo’ is nog steeds het meest gebruikte scheldwoord op het schoolplein. LHBTI jongeren doen vijf keer vaker een zelfmoordpoging dan hun heteroseksuele, cisgender leeftijdsgenoten. Het zou voor de acceptatie van homo- en biseksualiteit een stuk schelen als onze maatschappij de vooroordelen over mannen en vrouwen los zou laten. Misschien zouden scholen er goed aan doen naast het verplichte lesje seksuele diversiteit ook een blokuur feminisme in te roosteren.

Lijkt het je leuk om ook voorlichting te geven op scholen? (Want begrijp me niet verkeerd – dit is ontzettend leuk werk.) Neem een kijkje op voorlichtingindeklas.nl

Comments

comments

1 Comments

  1. Pingback: IDAHO: Is de homo-emancipatie in Nederland klaar? | Stellingdames

Comments are closed.