Een vrouw is een mens – niet alleen je moeder, dochter, zus of vriendin

“As the grandfather of two precious girls, I find that no apology can excuse away Donald Trump’s reprehensible comments degrading women”,  tweette Jeb Bush, tot februari een van de Republikeinse kandidaten voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Aanleiding voor zijn tweet waren de seksistische uitspraken van Trump – en dan met name die ene waar hij pontificaal meldde dat het oké was om vrouwen bij hun kruis te grijpen.

Buitenom dat het apart is dat pas na tig seksistische en racistische uitspraken van Trump nú opeens de maat vol is, toont de reactie van Bush en andere mannen die de woorden van Trump veroordelen en verwerpen, een ander (vast en zeker goed bedoeld) fenomeen aan. Het verdedigen van vrouwenrechten, niet omdat vrouwen óók mensen zijn die respect verdienen, maar omdat ze de zus, vriendin, moeder of kleindochter zijn van een man.

Macht macht macht
De gedachtegang is ergens logisch. De groep die bereikt moet worden wanneer het aankomt op geweld tegen vrouwen is: mannen. Onderzoek uit 2014 onder 42 duizend vrouwen uit 28 lidstaten in de Europese Unie toont aan dat 1 op de 3 (!) vrouwen slachtoffer is geweest van fysiek en/of seksueel geweld sinds ze vijftien jaar oud was. Daders? Bij fysiek geweld 67% man, bij seksueel geweld 97% man.

Dus gebruiken velen, vaak waarschijnlijk onbewust, de relatie van een man tot een vrouw om hun punt duidelijk te maken. Als man heb je vast wel vrouwspersoon in je leven die je waardeert: bedenk je nou even hoe het zou zijn als zij in haar kruis wordt gegrepen.

She’s someone’s sister/mother/daughter/wife

Wat we daadwerkelijk doen terwijl we de relatie van een man tot een vrouw centraal stellen is mannen centraliseren, zoals gebruikelijk in tsja, vrijwel alle discussies omtrent gender. De machtspositie die mannen al bezitten wordt hiermee alsmaar versterkt. Het idee dat een probleem pas echt een probleem is als een man er negatieve gevolgen van merkt is wijdverspreid. Zo ook hier.

Pas als jouw eigen moeder, zusje, (klein)dochter of vriendin mogelijk in gevaar komt wordt het menens. Het is daarbij niet rot dat zij als persoon geweld meemaakt, nee, het is met name rot dat zij als persoon met een rol in jouw leven geweld meemaakt. Het is met name naar voor jou dat jij nu moet leven met het idee dat een vrouw in jouw leven slachtoffer van zoiets gruwelijks is geworden.

Geen incidenten – maar een structuur
De waarde van een vrouw ligt echter níét in haar relatie tot een man. Dat is juist de kern van het probleem – een cultuur van seksisme tegen vrouwen.

“What you are actually doing is perpetuating rape culture by advancing the idea that a woman is only valuable in so much as she is loved or valued by a man.” – Anne Thériault

Hierom worden succesvolle vrouwen nog steeds gepresenteerd als de-vrouw-van, de-dochter-van. Hierom worden vrouwen vaak gereduceerd tot neukbare objecten voor mannen. Deze centralisering van mannen leidt ertoe dat een verkrachter niet als verkrachter in het nieuws wordt gebracht, maar als oud-zwemmer, want ja – erg voor dat meisje enzo, maar die arme jongen kan nooit meer professioneel zwemmen. Het leidt ertoe dat we soms neigen naar sympathisering met de mannelijke dader dan met het vrouwelijke slachtoffer, want, zij vroeg er toch om en hij kon zich toch niet inhouden? Het leidt ertoe dat het afwijzen van een intimiderende man in de kroeg sneller gaat, wanneer je meldt dat je een vriend hebt, dan wanneer je zegt dat je geen interesse hebt. Het leidt ertoe dat je als vrouw minder of niet wordt nageroepen en -gefloten wordt als je met je vader of vriend over straat loopt.

Wat dan met die andere vrouwen?
Ook opent het de discussie op een ander vlak: als een vrouw níét verbonden is (op verschillende manieren) tot een man, mag zij dan wel in haar kruis gegrepen worden? Is fysiek en/of seksueel geweld oké als het geen familielid, romantische partner of kennis van een man betreft? Is een lesbische en kinderloze wees vogelvrij?

Het maakt de weg vrij voor een gevaarlijke scheidslijn: de vrouwen ‘van’ mannen, en die ‘andere vrouwen’. Bovendien kun je je afvragen hoe strategisch het daadwerkelijk werkt. Zullen seksistische mannen niet alsnog seksistisch zijn jegens vrouwen die geen rol in hun leven spelen, zoals onbekende vrouwen in de publieke ruimte?

Ja, vrouwen kunnen de moeders, (klein)dochters, vriendinnen van mannen zijn. Maar op de eerste plaats zijn ze, gewoon, mensen.

Comments

comments

1 Comments

  1. Pingback: Vrouw, je mag er zijn – IJs en Asfalt

Comments are closed.