Een nieuw eigenzinnig gezicht

Als rebelse puber zakte ze van vwo naar mavo af, behaalde desondanks haar havodiploma en werkte enige tijd vol plezier als stijladviseur in een kledingwinkel. Vandaag treedt ze officieel in functie als de landelijke voorzitter van Jonge Democraten, de jongerenvereniging van de politieke partij Democraten 66. In gesprek met Elene Walgenbach (22), inmiddels studente Politicologie aan de Universiteit Leiden, over onder andere vrouwelijk leiderschap. “In mijn verkiezingsbrief heb ik geschreven: ik ben een vrouw van een meter achtenvijftig, met paars haar, en ik wil jullie vrijzinnige gezicht zijn.”

JD LB ' 15-'16 Elene (1)

Foto: Meriam de Lange

Terwijl her en der de vrijmibo’s al losbarsten, ontmoet ik Elene in een café bij Rotterdam Centraal. Hijgend komt ze aanrennen: een training bij de JD was uitgelopen en dus moest ze haasten. Het drukke leven van een aanstormend voorzitter. Om de chaos nog wat te versterken stelde ik haar gelijk een vraag waar ze enkele seconden haar hersens over moest kraken. “Of ik feminist ben? Ligt eraan hoe je het definieert. Ik vind dat vrouwen bepaalde rechten hebben, dat we gelijkwaardig zijn aan mannen, en dat we nog niet op hetzelfde niveau zitten. Daar wil ik me hard voor maken. Als dat me feminist maakt, dan is dat zo.”

Meer hart, minder hoofd

Zo’n zeventig procent van de leden bij Jonge Democraten is man, schat Elene. Ze probeert te duiden hoe het komt dat vrouwen nauwelijks te bespeuren zijn bij de vereniging. “Op de een of andere manier interesseren vrouwen zich niet zo voor politiek. D66 en de JD stellen pragmatisme en rationaliteit ook echt voorop. Het is generaliserend, maar ik denk juist dat emotie en de zachte kant van politiek vrouwen zou kunnen aanspreken. Ik denk dat zij meer voelen bij vluchtelingenproblematiek of asielbeleid, dan bijvoorbeeld de financiële sector. Daar gaat mijn hart ook sneller van kloppen.” Elene pleit voor een een andere visie binnen de politiek: “Bij bijvoorbeeld vluchtelingenproblematiek gaat het alleen nog maar over aantallen, geld, relocatie. Het gaat niet meer over het humane verhaal. Dat is in de politiek helemaal weg. Ik zou willen dat we dingen meer met ons hart doen, dan met ons hoofd.”

Maar niet alleen de onderwerpen zijn van belang bij het gebrek aan vrouwen bij PJO’s en in de nationale politiek, ook het gebrek aan vrouwelijke rolmodellen speelt een rol. “Mensen spiegelen zich aan anderen, voelen zich het meest op gemak bij personen die op hen lijken. Als je alleen maar mannen ziet in de politiek, ben je niet gemotiveerd om er ook in te gaan. Ik durf te wedden dat als er ooit een vrouwelijke premier in Nederland komt, het aantal aanmeldingen van vrouwen voor politieke organisaties toeneemt.” Elene’s eigen inspiratie was ongetwijfeld Femke Halsema. “Ik ben echt een beetje verliefd op haar. Ik wilde door haar heel lang bij GroenLinks, maar qua inhoud voelde ik me beter thuis bij D66.”

Het afdelingsbestuur van JD Rotterdam 2014-2015

Het afdelingsbestuur van JD Rotterdam 2014-2015. Foto: Julian Lambermon

Mannelijke haantjes

Of ze Halsema’s voetstappen wil navolgen en de nationale politiek in wil, weet ze nog niet. “Als jongerenorganisatie kan je heel onbevangen zijn. Je hoeft geen zetels te halen, je hebt geen kiezers. Je kan los van alles ergens keihard tegen in gaan, veel kritiek ontvangen en op je bek gaan.” Bij de nationale politiek betreft het volgens Elene een afschrikkende mannen- en afrekencultuur. “Halsema vormt de uitzondering, maar Agnes Kant en Jolande Sap werden gewoon afgemaakt. Als je één fout maakt, ben je gelijk uitgerangeerd. Het probleem bij Kant en Sap was dat zij de mannen in de politiek gingen nabootsen. Ik zou juist zeggen, haal je kracht uit je vrouw-zijn. Gebruik de softe, emotionele kant.” Bovenaan de hiërarchie in de politiek staan volgens Elene namelijk de mannelijke haantjes. “Ik zou willen dat er meer vrouwelijk leiderschap wordt getoond.”

Selling point

Bij haar kandidaat-voorzitterschap heeft haar geslacht misschien wel juist in haar voordeel gewerkt. “De JD is een organisatie die open staat voor anders-zijn. Dat ik geen man ben heb ik dus als selling point gebruikt.” Maar echt feministisch is de jongerenvereniging ook niet. “Er is een scheiding. Er is een grote groep bij de JD die feminisme, en alles wat er mee te maken heeft, onzin vindt. Maar ik ken er ook veel mannen die vinden dat we er meer aan moeten doen. Ik vind het juist ook jammer dat je voornamelijk vrouwen hoort over kinderopvang of ouderschapsverlof. Ik zou er graag meer mannen over horen. Dat lijkt me ook de toekomst van het feminisme: dat mannen zich er meer mee gaan bemoeien.”

De jonge vrouw van één meter achtenvijftig met het paarse haar, het nieuwe gezicht van de Jonge Democraten, sluit ons gesprek tot slot af met een belofte: “Choqueren met kleding vind ik wel leuk, om te tonen dat politiek niet saai en standaard is. Ik heb me dus ook voorgenomen: ik ga dit jaar nóóit in een mantelpakje rondlopen.” Opgedane ervaring als stijladviseur bij een kledingwinkel blijkt prima combineerbaar met een politieke carrière. De gevestigde orde doorbreken met opvallende kledij toont namelijk in ieder geval al één van de toezeggingen van het nieuwe beleid bij de jongerenvereniging: eigenzinnigheid.

Comments

comments