Door dik en dun: body policing

Marloes Leezer (22) studeert journalistiek en schrijft columns voor Expreszo. Verder is ze vergroeid met haar Twitteraccount en gaat ze voor haar dood vast nog een boek schrijven.

Mijn lijf heeft door de jaren heen geschommeld tussen mollig, dik, enigszins slank en terug. Op dit moment zit ik al een aantal jaar redelijk stabiel op hetzelfde gewicht. Dat gewicht is wel hoog: ik heb een BMI van 32. Voor sommigen is dat heftig, volgens anderen ‘ben ik echt niet zó dik’. Maar het is in ieder geval dik genoeg om bekend te zijn met allerlei reacties die krijgt als je een jonge vrouw met een hoger gewicht bent.

Mensen denken dat ik nooit sport en dat ik mezelf elke dag helemaal vol stop met eten. Dit is absoluut niet waar, maar als ik ze dat vertel, krijg ik De Blik. De Blik die zegt: je lult uit je nek. Jij bent dik, dat moet je er helemaal zelf en in vol bewustzijn aangevreten hebben. Dat overgewicht complex is en echt geen kwestie van elke dag een slagroomtaart naar binnen schuiven, daar heeft niemand boodschap aan. Erfelijke aanleg, een eetstoornis, medicatie, omgevingsfactoren, psychisch lijden of alle andere mogelijkheden: ze worden niet meegewogen.

Lubberlaarzen en vetrollen
Ook niet bij ondergewicht, trouwens. Mijn moeder is heel dun. Vlak na de geboorte van mijn broertje verloor ze zonder aanwijsbare oorzaak ruim tien kilo. Het is nu eenentwintig jaar later en ze heeft weer een gezond gewicht, maar het is nog steeds niet wat het eerst was. De afgelopen jaren heeft zij regelmatig de discussie dus juist andersom gevoerd. Mensen dachten dat ze zichzelf uithongerde of al haar eten met twee goedgeplaatste vingers in het toilet liet verdwijnen. Mijn moeder wil helemaal niet dun zijn. Ze eet als een bouwvakker om maar op dit gewicht te blijven. Wat ze zelf het vervelendst vindt, is dat ze niet mag klagen. Ze heeft het vaak koud, krijgt snel een pijnlijk zitvlak van harde oppervlakken en het is een crime voor haar om laarzen te vinden die passen want het lubbert allemaal rond de kuiten. Maar als ze daar iets over zegt, wordt haar de mond gesnoerd. Zij is immers dun. Wat voor problemen kan zij nou weer hebben?

Haar lichaam heeft ze ondertussen geaccepteerd, maar ze heeft vaak tegen mij geklaagd over hoe graag ze een beetje van mij zou willen hebben. Ik was ondertussen een onzekere puber die voor de spiegel in haar buik kneep en in staat was om het er met een scherp mes af te snijden. Dus dat waren interessante discussies over “Wie is zieliger, de dikke of de dunne?”

Dun is altijd beter
De waarheid is dat we allebei even slecht af zijn. Mensen hebben vaak hun mond vol over zowel overgewicht bij kinderen als uitgemergelde modellen. Dat we dat moeten bestrijden vind ik niet per se een slecht idee. Wat echter een nog veel beter idee zou zijn is als we ons bewust worden van onze eigen rol hierin. Meer dan met snoepreclames of wat foto’s in tijdschriften worden mensen lastiggevallen met body policing. Iedereen heeft een mening over hoe je lichaam eruit moet zien en is niet bang die vrijelijk te uiten. Het is allang niet meer taboe om stigmatiserend commentaar te leveren op te dikke en te dunne lichamen. Vroeger moest je iemand daarvoor aanspreken, maar die barrière heeft de sociale media weggenomen.

De algemeen heersende gedachte lijkt te zijn dat dun, tot een bepaalde grens, altijd beter is. Als je dik bent, word je geacht daar op zijn minst aan te wíllen werken. Een mislukte dieetpoging is altijd nog beter dan geen dieetpoging. Het maakt niet uit hoe je dat aanpakt. Toen ik zestien was, hongerde ik mezelf uit en viel in een paar maanden tijd ruim vijftien kilo af. Dat viel nogal op, want vijftien kilo is best veel. Ik werd overladen met complimentjes. Niemand dacht: goh, ze valt wel vrij veel af nu, en behoorlijk snel ook, misschien moeten we even vragen of het wel goed gaat. Vrienden, klasgenoten, familie, docenten en zelfs de psycholoog die ik op dat moment af en toe bezocht: niemand stelde vragen, niemand vroeg hoe ik dat gewicht kwijtgeraakt was. Want dun is altijd beter. Als je dan niet dun bent, moet je in ieder geval je best doen om er wel zo uit te zien. Je moet geen horizontale strepen of effen shirts dragen, geen wit en niets dat oversized is. Je moet vooral veel zwart dragen, liefst ook getailleerd en veel drukke printjes. Dat kleedt namelijk af. In de zomer moet je geen te korte of strakke kleren aantrekken. Want, zoals ik iedere zomer wel een paar grapjassen zie opmerken: “Dress for the body you have, not the body you want”

Liever dood met een figuurcorrigerend bikinibroekje
Deze column van Marianne Zwagerman van een paar maanden terug laat voor mij goed de tegenstrijdigheid zien in de opvattingen van mensen over lichamen. Ze kraakt zonder moeite driekwart van vrouwelijk Nederland af. Magere modellen noemt ze “gewoon mensen met een afwijking” die ze in staat stelt om een beroep uit te oefenen. Maar als ze zelf voller zou zijn en een figuurcorrigerend bikinibroekje zou moeten dragen wil ze liever dood. Het is de zandloper die iedere vrouw na zou moeten streven en alle andere lichaamstypes zijn shit. Ze vindt dit zelf helemaal geen gekke mening.

Het staat je natuurlijk vrij om persoonlijke voorkeuren te hebben. Mijn vriendin vindt mijn volle lichaam prachtig, terwijl een ander misschien zijn/haar neus op zou trekken bij de gedachte aan mijn lijf in zijn/haar bed. Dat heet smaak en daar is niets mis mee. Maar we moeten ophouden met onderling te hakketakken. Dikke meisjes die skinnyshamen met bijvoorbeeld: ‘Only a dog wants a bone’. Dunne meisjes die zuchten dat ze liever dood zouden gaan dan een vetrol te hebben. Mensen die hun oordeel over je lichaam maskeren als bezorgdheid om je gezondheid. Alsof ze röntgenfoto’s hebben en precies kunnen zien hoe het eraan toe gaat in je lijf. Het is allemaal even fout.

Jouw lijf gaat alleen jouzelf aan. Als jij er een probleem mee hebt is het tijd om iets te veranderen en geen seconde eerder. Wij dames zijn een diverse groep in gedachten, persoonlijkheid en opvattingen. Het is niet meer dan normaal dat ons uiterlijk ook divers is. Dat is iets om te vieren, niet om te veroordelen.

Foto

Comments

comments