Anticonceptie-ervaring: Gestopt met de pil

Als je een anticonceptiemethode gaat kiezen, kan je op internet veel medische informatie vinden over bijwerkingen, zwangerschapspercentages en of (en welke) hormonen er in een methode voorkomen. Dit zegt echter niet alles: hoe iemand een methode ervaart is een heel ander verhaal. Daarom volgen de komende weken op Stellingdames artikels van vrouwen die over hun anticonceptiemethode vertellen. Ze vertellen over hun ervaringen en of het bevalt. Vandaag schrijft Ashley (22) over waarom ze besloten heeft om te stoppen met de pil.

Op mijn vijftiende ben ik begonnen met het slikken van de anticonceptiepil, omdat ik een regelmatiger cyclus en gavere huid wilde. Ik had destijds echter nog vrij weinig kennis van anticonceptie, en ik begon het dus ook niet te slikken ter preventie van zwangerschap. Ik had er nog nooit echt voorlichting over gehad, was dus eigenlijk helemaal niet op de hoogte van de alternatieven en was enigszins in de veronderstelling dat anticonceptie beperkt was tot de pil en het condoom. Vanuit dit oogpunt ben ik destijds naar mijn huisarts gegaan en deze heeft mij verder ook niet geïnformeerd over overige opties, waardoor ik er al snel mee akkoord ging.

Vanzelfsprekend moest ik beginnen met de lichtste variant om te kijken hoe mijn lichaam hierop zou reageren, maar ik moest keer op keer weer naar een zwaardere variant, aangezien mijn cyclus simpelweg niet regelmatig werd. Na jaren gedoe (vergeet alle nieuwsberichten van de levensgevaarlijke pil niet) was ik uiteindelijk terecht gekomen bij de “Ethinylestradiol/desogestrel”

Toen ik met deze pil begon, kreeg ik eindelijk een regelmatig cyclus. Na jarenlang gedoe was ik hier zo opgelucht over, dat ik het daar ook bij heb gelaten. Ik werd niet meer ongesteld op onge wenste momenten en was beschermd tegen zwangerschap, wat kan een meisje nog meer wensen, niet waar?

Vermoeid en emotioneel
Totdat ik een jaar geleden een gesprek had met mijn beste vriendin. Ze kondigde aan dat ze wilde stoppen met de pil, omdat ze haar lichaam niet meer vol wilde stoppen met hormonen. Door dit gesprek ben ik er zelf ook heel erg stil bij gaan staan of ik de pil überhaupt nog wel wilde slikken. Ik was immers alweer eenentwintig en ik kon er wel vanuit gegaan dat mijn cyclus ondertussen wel uit zichzelf redelijk stabiel kon blijven.

Het volgende half jaar heb ik meegemaakt wat het stoppen met de pil met haar deed. Hoewel ze een jaar daarvoor was gediagnosticeerd met een slaapaandoening, had ze hier op magische wijze geen last meer van toen ze met de pil stopte. Het bleek dat het simpelweg één van de bijwerkingen was waardoor ze zich heel vaak vermoeid voelde. Naast dat ze opeens veel minder moe was, had ze perioden waarin ze spontaan in tranen of een tirade uitbarstte.

Hoewel dit misschien als een gek gevolg klinkt, heb ik hierdoor ook besloten om te stoppen met de pil. Ik zag namelijk wat voor heftig effect de pil op haar had en dat er dus daadwerkelijk sprake was van een soort van afkickverschijnselen. Ik wilde niet langer mijn lichaam vol stoppen met hormonen die heel mijn lichaam overhoop haalde en ben dan dus ook acht maanden geleden gestopt met de pil.

Wat waren de effecten?
In het begin merkte ik eigenlijk vrij weinig, maar na een paar weken besefte ik me opeens iets. Ik hoefde niet meer per se elke dag even terug naar bed te gaan, terwijl ik toen ik aan de pil zat vaak een power nap moest doen. Ik kan zowaar een volledige dag meemaken. En dat niet alleen, ik voelde me mentaal ook veel meer aanwezig bij de dag.

Enkele weken later kreeg ook ik het volgende “afkickverschijnsel”: namelijk extreem emotioneel worden om niks. Ik was gewoon thuis en brak opeens helemaal open. Het was voor mij hierbij echt een enorme geruststelling dat ik bij mijn beste vriendin terecht kon, aangezien die dus precies hetzelfde had meegemaakt.

Na zo’n drie maanden kwam pas het echte keerpunt voor mij. Ik besefte opeens dat ik me eigenlijk een stuk zekerder van mezelf voelde en ik de wereld niet meer zo grauw zag als voorheen. Hoewel ik al jaren de strijd aan het aangaan was met depressie, voelde het alsof alle pijn een klein beetje aan het verdwijnen was. De angst werd minder, de onzekerheid werd minder en de suïcidale gedachten werden minder. Eigenlijk had ik onbewust best wel wat bijwerkingen gehad die ik niet aan de pil linkte.

Naar het heden. Zoals ik zei, ben ik nu acht maanden gestopt met de pil. Tot op heden ben ik nog steeds niet ongesteld geworden, wat dus ook wel aangeeft in welke mate mijn lichaam zich moet herstellen van 7 jaar de pil slikken. Ik sta momenteel een stuk positiever in het leven en kan oprecht zeggen dat ik over mijn jarenlange depressie heen ben.  Voor nu gebruik ik de condoom als anticonceptie en dit vind ik hartstikke prima. Als ik had geweten dat het slikken van zoiets “simpels” mijn tienerjaren zo extreem zwaar zou hebben gemaakt, was ik er nooit aan begonnen.