Anticonceptie-ervaring: het koperspiraaltje

Als je een anticonceptiemethode gaat kiezen, kan je op internet heel veel medische informatie vinden over bijwerkingen, zwangerschapspercentages en of (en welke) hormonen er in een methode voorkomen. Dit zegt alleen niet alles: hoe iemand een methode ervaart is een heel ander verhaal. Daarom volgen de komende weken op Stellingdames artikelen met mensen die over hun anticonceptiemethode vertellen. Ze vertellen over hun ervaringen en of het bevalt. Vandaag schrijft Gina (18) over hoe ze besloot nadat ze niet meer tevreden was over de pil, over te stappen op een koperspiraaltje. Hieronder lees je haar bevindingen.

Wanneer ik met vriendinnen praat over anticonceptie gaat het vaak over de nadelen van de pil die zij ervaren, de barrière die zij voelen om over te stappen op een spiraal, en de positieve ervaringen die ik heb met een koperspiraal. Zelf heb ik dus een spiraal zonder hormonen en met koper, wat nog meer vragen op lijkt te roepen dan het hormoonspiraal. Juist om deze reden schrijf ik graag iets over deze vorm van anticonceptie, en over mijn ervaring met de keuze, de plaatsing en de rest.

Slechte ervaringen met de pil
Zelf begon ik met anticonceptie bij de pil. Ik weet eerlijk gezegd niet meer welke ik precies slikte, maar ik weet wel dat ik specifiek de soort had aangevraagd waar een paar vriendinnen positieve ervaringen mee hadden. Op het begin was ik sowieso al wat huiverig door de ‘horrorverhalen’ die ik hoorde, maar met goede moed slikte ik de eerste strip. Ik werd er al snel instabiel en vooral vermoeid van. Ik heb vroeger veel migraine gehad, en ik merkte dat dat door de pil erger werd. Ook kon ik me minder goed ontspannen en was ik soms sneller chagrijnig. Hierdoor heb ik na een tijdje besloten om te kiezen voor een vorm van anticonceptie zonder hormonen. Je hoort ook wel vaak dat dat met de tijd wegzakt, maar dat het in eerste instantie zo’n verschil maakte zei voor mij eigenlijk al genoeg.

Anticonceptie zonder hormonen
Dan is er eigenlijk maar één optie: het koperspiraal. Het koperspiraal bevat geen hormonen maar, jawel, koper. Hierdoor worden zaadcellen onbruikbaar en kunnen eicellen zich niet nestelen. Het wordt geplaatst in de baarmoeder zelf, en ziet er voor de plaatsing uit als een langwerpig dun staafje. Na onderzoek over de ligging van je baarmoeder en de grootte van de mond, wat hetzelfde werkt bij de plaatsing van een hormoonspiraal, wordt het staafje ingebracht. Eenmaal in de baarmoeder wordt het door twee dunne lange draadjes ‘’uitgevouwen’’ – daarna heeft het een T-vorm en zal het blijven zitten. De arts knipt de draadjes kort af, en na een aantal weken kan je terugkomen voor een controle.

De plaatsing
De plaatsing vond ik eigenlijk heel erg goed te doen. Het deed eventjes pijn en daarna had ik een paar dagen last van krampen, maar als ik rustig aan deed en veel thee dronk, had ik er weinig problemen mee.

Aanrader?
Wat voor mij het enige échte nadeel van het koperspiraal is ten opzichte van alle andere vormen van anticonceptie, is dat je menstruatie de eerste paar maanden een stuk heftiger kan zijn. Dit wordt veroorzaakt door de lichaamsvreemde stof, koper, en de reactie van je lichaam daarop. Ik ben inmiddels al een paar maanden verder, en mijn menstruatie is nu weer als voorheen. Heel af en toe heb ik ook krampen wanneer ik niet ongesteld ben, maar niet in storende hoeveelheden. Daarnaast kan het voor sommigen ook vervelend zijn dat de draadjes waarmee een arts het spiraal er weer uit kan halen soms voelbaar kunnen zijn.

Voor mij weegt dit zonder twijfel op tegen het feit dat ik mijn gevoel niet wordt beïnvloed door een koperspiraal, dat ik niet iedere dag aan een pil hoef te denken, en dat ik voorlopig nog geen baby’s krijg. Het is ook enorm handig dat de koperspiraal in principe 5 jaar kan blijven zitten zonder dat je er naar om hoeft te kijken. Voor mij is de koperspiraal dus zeker een aanrader – het is echt een pré dat het een vorm van anticonceptie is die geen invloed heeft op m’n hormonen.