Aan alle vaders in Nederland

Merith Reinders (1993) is masterstudent Holocaust- and Genocide Studies aan de Universiteit van Amsterdam. Ze interesseert zich voor moderne geschiedenis, massaal geweld, eerlijke kleding en is sinds enkele jaren bewust feminist.

In mijn werk als tourgids bij een bijzonder hoog, monumentaal gebouw komt het bij negen van de tien rondleidingen voor dat mensen opmerkingen maken over mijn uiterlijk. Niet omdat ik een extra arm heb of een uitzonderlijk lang rechterbeen, nee, ik klim drie keer per dag ruim honderd meter en dat levert commentaren op als: ‘dan zul je wel hele sterke beenspieren hebben’ en ‘zo, jij gaat zeker niet meer naar de sportschool.’

Meestal lach ik dan vriendelijk alsof ik dit nooit eerder heb gehoord, grap ik dat ik mijn sportschoolabonnement al jaren geleden de deur uit heb gedaan en ga ik verder met de rondleiding. Maar zo af en toe gaat het verder dan het gebruikelijke beenspieren commentaar.

Een vrouwelijke collega klom eerder dit jaar naar boven met een grote groep enthousiaste toeristen. Direct achter haar liepen een vader met zijn zoontje van begin middelbare schoolleeftijd. Tijdens het klimmen hoorde ze hem grappen tegen de jongen: ‘Niet op haar billen slaan, hè!’ Totaal verbouwereerd en daardoor niet in staat om direct te reageren deed ze maar alsof ze het niet had gehoord.

Op het eerste gezicht lijkt deze situatie misschien wat onbeduidend en kan gemakkelijk weggewuifd worden als een “mannen onder elkaar”-grapje. En daar zit ‘m nu juist het probleem. De vader had waarschijnlijk geen flauw idee van wat zijn opmerking deed met de gids in kwestie. Die laatste echter, voelde zich de rest van de rondleiding totaal ongemakkelijk omdat een volwassen man kenbaar hadden gemaakt dat hij haar behind opmerkte en het nodig vond om zijn kind te wijzen op de hilarische mogelijkheden daarmee.

“Met zijn opmerking maakte hij schaamteloos duidelijk dat hij haar lichaam bekeek als iets waar je op kunt slaan”

Deze vader is een klassiek voorbeeld van een man die op microniveau in stand houdt wat door tweede-golffeministen als ‘verkrachtingscultuur’ omschreven is. Hij heeft mijn collega niet fysiek aangeraakt, maar met zijn opmerking maakte hij schaamteloos duidelijk dat hij haar lichaam bekeek als iets waar je op kunt slaan. En deze manier van kijken geeft hij door aan zijn zoon, die zo aanleert dat dit de manier is waarop je met vrouwen omgaat. Onderaan de piramide bevinden zich miljoenen mannen die zich nog steeds niet realiseren dat ondanks dat ze nooit een vrouw hebben gedrogeerd en misbruikt in een steegje, ze ook met dit soort opmerkingen en gedrag bijdragen aan een cultuur waarin vrouwen gereduceerd worden tot seksueel object.

Daarom is dit een directe oproep aan alle vaders in Nederland. Realiseer je dat datgene wat je doorgeeft aan je kinderen de norm wordt van die generatie. Wanneer jij je zoon erop wijst dat hij een vrouw zomaar op haar billen kan slaan, draag je bij aan een cultuur waarin er een kans van één op drie is dat je dochter er uiteindelijk het slachtoffer van wordt. Ook als het als grapje bedoeld was.

Comments

comments